Skip to content
Во пештера во близина на Казабланка, Мароко, научници пронајдоа човечки фосили стари околу 773.000 години кои би можеле да припаѓаат на досега непозната популација хоминини – многу блиска до линијата од која подоцна ќе се развие Homo sapiens. Откритието е важно затоа што пополнува „слепа точка“ во африканскиот фосилен запис токму во периодот кога се формирале главните гранки на човечкото семејство.
Остатоците потекнуваат од локалитетот Thomas Quarry I, од делот познат како Grotte à Hominidés. Во седиментите се пронајдени фрагменти од вилици, заби и делови од ‘рбет, а возраста е утврдена со висока прецизност преку магнетостратиграфија – слоевите се врзуваат со глобално препознатливата промена на магнетното поле на Земјата (Matuyama–Brunhes). Токму овој „геолошки часовник“ им дава тежина на заклучоците за тоа каде се наоѓаат фосилите на еволутивната временска линија.
Анализите покажуваат мешавина од архаични и понапредни карактеристики. Вилиците во дел потсетуваат на постари форми како Homo erectus, додека шемите на забите и некои морфолошки детали се поблиску до подоцнежни популации – вклучително и до раните Homo sapiens и дел од евроазиските „архаични“ луѓе. Истражувачите затоа внимателно сугерираат дека оваа мароканска популација може да стои близу до заедничкиот предок од кој се разгрануваат линиите што подоцна водат кон современиот човек во Африка и кон неандерталците и денисовците во Евроазија.
Поширокиот контекст ја прави веста уште поинтересна. Во изминатата деценија, откритијата од Мароко (како Јебел Ирхуд) ја зацврстија идејата за длабоки африкански корени на Homo sapiens и за сложена, „пан-африканска“ еволуција наместо едно единствено „родно место“. Новите фосили од Казабланка одат уште подлабоко во времето и го враќаат фокусот кон Северна Африка како регион што можеби играл поголема улога во најраните фази на човечката историја отколку што се мислеше.
Истражувачите, сепак, не тврдат дека станува збор за „директен предок“ во смисла на едно лице или една група што води право кон нас. Наместо тоа, поентата е дека се работи за популација од „блиската зона“ околу разгранувањето – токму онаму каде што фосилите ретко се зачувуваат и уште поретко се датираат прецизно. Во тој простор меѓу 1 милион и 600.000 години, секој ваков наод ја менува картата.