Skip to content
Албанскиот премиер Еди Рама ја отвори најчувствителната тема во медиумскиот систем на земјата кога јавно го нападна јавниот сервис РТШ, оценувајќи дека работи лошо и дека „нема да добие ни лек“ од даноците додека не се реформира. Во настап пред пратеничката група на Социјалистичката партија, Рама рече дека „сите опции се на маса“ – од преуредување и партнерство, до приватизација и „конечно затворање“ на јавната радиотелевизија.
Тој ја аргументираше позицијата со теза дека државата пробала да создаде услови за реформа, но „не успеала“, обвинувајќи го јавниот сервис дека со години се движи „од долг во долг“. Во истата линија, Рама се осврна и на амбициите на РТШ да обезбеди права за пренос на натпреварите на репрезентацијата, забележувајќи дека јавниот сервис бара улога, но не ја обезбедува финансиската основа за неа.
Реакцијата не доцнеше. Здружението на новинари на Албанија (AGSH) ја оцени реториката како неприфатлива и предупреди дека затворање или приватизација на јавен сервис се „екстремни опции“ што би го погодиле медиумскиот плурализам и правото на јавноста да биде информирана. Организацијата посочи дека реформа е потребна, но дека мора да се води низ дијалог со новинари, експерти и граѓанско општество, со гаранции за уредничка независност и усогласување со европските стандарди за слобода на медиумите.
Во позадина на оваа јавна пресметка стои старата финансиска и управувачка криза на РТШ. Меѓународната федерација на новинари минатата година предупреди дека јавниот сервис се соочува со сериозни финансиски проблеми, вклучително и пријави за неплатени соработници со месеци и акумулирани долгови, а кризата ја врза со подлабоки структурни слабости во јавниот медиумски сектор.
Поентата на спорот, барем како што се постави во јавноста, не е само во тоа дали РТШ испорачува квалитет, туку и кој ја носи одговорноста за моделот во кој јавниот сервис функционира: дали проблемот е исклучиво менаџерски, или е резултат на години политички влијанија, спорни именувања и слаб надзор. Здружението на новинари токму тука ја насочи критиката – дека јавниот сервис не е обична „финансиска фирма“, туку институција од јавен интерес, а решенијата мора да ја штитат неговата улога, не да ја бришат.