Skip to content
Среброто над 100 долари по унца денеска влезе во историска зона, откако првпат ја проби психолошката и техничка граница што со децении важеше за недостижна. Скокот доаѓа по исклучително силна 2025 година, кога металот порасна за околу 150%, а и во првите недели од 2026 продолжи со дополнителен раст од околу 40%, темпо што во моментот го надминува и растот на златото.
Во основата на движењето се спојуваат неколку фактори што ретко се поклопуваат во ист циклус. Дел од капиталот, во услови на политичка и геополитичка неизвесност, повторно се прелева во „сигурни засолништа“, а послабиот долар и пониските реални приноси ја прават приказната за благородните метали поатрактивна. Паралелно, односот меѓу цената на златото и среброто се спушти на нешто над 50, најниско ниво од 2011 година, што упатува дека среброто релативно „претрчува“ пред златото.
Токму тука се вклучува и карактерот на пазарот на сребро: помал е, поосетлив и поизложен на нагли движења. Среброто има двојна улога – и инвестициски, и индустриски метал – па волатилноста природно е повисока од онаа кај златото. Во ваква средина, дополнителен поттик даваат краткорочните пазарни механизми, како „short squeeze“ и засилен интерес од мали инвеститори, кои можат да ја забрзаат цената побрзо отколку што фундаментите сами по себе би го направиле тоа.
Од фундаментална страна, индустриската побарувачка останува главниот „мотор“. Соларната енергија, електрификацијата, електрониката и мрежната инфраструктура користат сребро како критична суровина, а растот на овие сектори создава притисок врз физичкиот пазар. Проблемот е што понудата тешко се прилагодува: најголем дел од среброто се добива како нуспроизвод при рударење на други метали, па производството не може брзо да се „вклучи“ само затоа што цената пораснала. Таа инертност ја одржува сликата за дефицит и ја храни спиралата на очекувања.
Сепак, високите нивоа носат и ризици. Позначително глобално забавување би можело да ја погоди индустриската побарувачка, а подолготрајно задржување на екстремно високи цени потенцијално води кон „замор“ на купувачите и замена со поевтини материјали каде што е можно. Дополнително, вродената волатилност значи дека корекции можат да бидат брзи и длабоки, особено ако профитирањето се засили по рекордите.
Во исто време, поширокиот бран кај благородните метали останува видлив: и златото се приближува до 5.000 долари по унца, поддржано од послабиот долар, геополитичките тензии и континуиран интерес од големи купувачи. Пазарот, накусо, влезе во фаза во која истите наслови можат да бидат и поттик за нов раст и сигнал дека ризикот од остри осцилации се зголемува.