Skip to content
Човечкото стареење можеби не е рамномерна линија, туку процес со „скокови“ – периоди кога биолошките промени се интензивираат. Токму таков заклучок сугерира истражување објавено во Nature Aging, базирано на т.н. мулти-омикс следење (протеини, метаболити, микробиом и други молекуларни маркери) на група испитаници во подолг временски период.
Највпечатливиот наод е дека голем број маркери покажале поизразени промени околу две животни точки – средината на 40-тите (приближно 44 години) и почетокот на 60-тите (околу 60 години). Во првиот „бран“ повеќе се истакнувале промени поврзани со липиден и алкохолен метаболизам, како и со фактори што се врзуваат за кардиоваскуларни ризици; во вториот „бран“ – сигналите од имунолошка регулација и метаболизам на јаглехидрати стануваат понагласени.
Важно е, сепак, да се чита внимателно: студијата не тврди дека секој човек „нагло ќе остари“ на 44 и на 60, туку дека, на ниво на популациски тренд во анализираниот примерок, токму тие периоди се покажале како точки со поголема молекуларна „дисрегулација“. Дел од научната и медицинската јавност, во меѓувреме, укажува дека примерокот е ограничен и дека медиумските интерпретации често ја поедноставуваат сликата.
Што значи ова практично? Наместо паника, пораката е трезвена: средината на 40-тите и почетокот на 60-тите се разумни моменти за посериозна превенција – контрола на липиди, шеќер, крвен притисок, телесна композиција и навики поврзани со сон, исхрана и физичка активност. Науката сугерира дека телото влегува во различни „фази“ со различни слабости, па паметно е превенцијата да се приспособува, а не да биде иста на 30 и на 65.