Skip to content
Утрината во Мелбурн ќе донесе судир што веќе се чита како „финале на ерата“: Новак Ѓоковиќ против Карлос Алкараз. Според најавите, мечот стартува во 9:30 часот по средноевропско време, термин што ќе го држи вниманието на спортската јавност и на Балканот, и далеку надвор од него.
Во вакви финалиња не се мерат само поени. Се мерат приказни, статуси и траги во историјата. Ѓоковиќ влегува со амбиција да ја потврди доминацијата што ја градел две децении и да додаде уште една „голема“ титула во витрината што одамна е без конкуренција по тежина. Алкараз, пак, ја носи енергијата на генерацијата што не бара дозвола – и што веќе покажува дека на најголемата сцена не доаѓа да учи, туку да земе.
Нивниот меѓусебен скор, тесен и речиси симетричен, е најдобра најава дека ова нема да биде финале со „сигурна формула“. Кога тенисот ќе стигне до точка во која и искуството и младоста имаат валидни аргументи, мечот најчесто го решаваат нијансите: како се преживува првиот пад, кој ќе ја контролира должината на размените, и кој ќе ја задржи главата студена во моментот кога трибините веќе „го играат“ поенот пред да заврши.
Ова е финале што на Мелбурн му прилега: најголемиот јануарско-февруарски турнир во светот да добие дуел што може да биде и пресвртница – или потврда дека престолот сè уште има сопственик.