Skip to content
Во држава каде што здравството одамна живее на граница меѓу јавен интерес и приватни профити, оставката на човекот што го отвори најтешкото прашање – дали се правеле непотребни кардиохируршки интервенции само за пари – би требало да биде аларм, не протоколарен „ќе се видиме“. А токму така звучеше реакцијата што ја пренесе Вечер: министерот вели дека „нема коментар“, дека „формално не ја добил и прочитал оставката“ и дека ќе разговарале, а прес-конференција – „следната недела“.
Кедев, според објавената содржина на писмото, се повлекува со аргумент кој директно го погодува јадрото на проблемот: започнатите контролни процеси треба да ги водат исклучиво компетентни кадри со докажан кредибилитет. Тоа е дипломатски речник за многу поостра порака – дека истрагата за случај што ја тресе јавноста се води со погрешни луѓе, со погрешна динамика, или со погрешна волја. Во оставката стои и надежта дека јавното здравство ќе остане приоритет во политиките на Министерството – реченица што во ваков контекст звучи како предупредување, не како куртоазија.
Најнепријатниот дел е во контрадикциите. Од една страна, се тврди дека оставката „формално не е пристигната“ до министерот. Од друга страна, во јавноста излегуваат информации дека документот е примен и архивиран уште на 23 јануари 2026. Кога институција се брани со бирократска дупка – „не стигнало до мене“ – тоа не е оправдување, туку признание за хаос или за свесно одложување. И во двата случаи, последицата е иста: јавноста гледа систем што се врти околу себе, додека случајот стои.
А случајот не е маргинален. По објавите од август минатата година, министерот формира комисија што излезе со прелиминарен извештај на 14 ноември: од 19 анализирани случаи, кај 10 биле утврдени непотребно извршени операции или непотребно упатување за операции. Тоа не е статистика за дневна политика, туку сигнал за потенцијално системска злоупотреба – во гранка каде секоја „непотребна“ интервенција значи ризик по живот и огромни пари.
Оттука, реакцијата „не сум ја прочитал оставката“ е политички луксуз што здравствениот систем не смее да си го дозволи. Зашто ако министерот навистина не ја видел, тогаш не управува со сопственото министерство. Ако ја видел, а се крие зад формалности, тогаш управува со наратив – не со вистината. И во двата сценарија, најлошото е што се испраќа порака дека најважниот дел од приказната не е дали пациентите биле изложени на непотребни операции, туку како да се амортизира скандалот.
Јавноста нема потреба од прес-конференција „следната недела“. Има потреба од рокови, одговорни имиња, методологија, вклучување независни и врвни експерти и – најважно – од завршница што ќе покаже дека здравството не е простор каде што големите риби секогаш испливуваат суви. Ако оставката на човекот што го крена капакот на скандалот заврши како уште една вест во циклусот, тогаш тоа ќе биде најјасниот доказ дека системот не е заглавен случајно, туку намерно.