Skip to content
Откако стартуваше примената на „Безбеден град“, јавноста најчесто зборува за казните. Помалку се зборува за тоа што точно е системот – и колку е „тврд“ техничкиот механизам што стои зад една фотографија од табличка. Според описот кој го објави Плусинфо, „Безбеден град“ не се базира на обични надзорни камери, туку на стационарни радарско-видео уреди кои, паралелно со снимањето, изведуваат мерење и автоматска анализа, 24 часа дневно и без класично полициско присуство на терен.
Камерите се поставени да детектираат повеќе типови прекршоци: пречекорување брзина, поминување на црвено, истечена регистрација и запирање/паркирање на недозволено место. Критичната разлика е во тоа што брзината не ја „претпоставуваат“ од видеото, туку ја мерат со радар, а видеото служи како дополнителна потврда на контекстот. Во пракса, тоа значи дека прекршокот може да биде регистриран и од далечина – од околу 10 метри, па до над 200 метри – пред возачот воопшто да ја забележи камерата. Во зависност од позицијата, една камера може истовремено да покрива до четири ленти, во ист или во спротивен правец, и да следи повеќе возила без „мешање“ на податоците.
За да работи и кога нема светлина, системот е опремен со инфрацрвено осветлување, што овозможува јасно снимање во ноќни услови без да ги заслепува возачите. Се наведува дека табличките се читаат и при високи брзини, дури и над 200 километри на час, како и при дожд, магла и намалена видливост. Дополнително, софтверот прави разлика меѓу типови возила – патнички, товарни, автобуси и мотоцикли – што е важно на делници каде ограничувањата зависат од категоријата.
Кога ќе се детектира прекршок, системот автоматски генерира доказен пакет. Тој вклучува фотографија од табличка, фотографија од возилото во поширок сообраќаен контекст, кратко видео од движењето, како и технички податоци: датум и време, локација, измерена и дозволена брзина. Според истиот опис, податоците се дигитално заштитени и врзани со конкретниот уред, за да се минимизира можност за накнадна измена, а дел од материјалите се доставуваат до сопственикот на возилото со прекршочниот налог, додека остатокот се чува за евентуален спор.
Паралелно, системот ја чита табличката и ја споредува со базите на податоци за да се утврди сопственикот и статусот на регистрацијата, а како посебен прекршок се евидентираат случаи на прикриена, оштетена или нечитлива табличка. Висината на казната, според објаснувањето, не ја „одредува“ камерата – таа е законски дефинирана, со предвидени толеранции, особено кај мерењето на брзината.
Техниката, меѓутоа, не е единственото прашање. Колку и да е прецизен системот, довербата ќе се мери по тоа како ќе се управува: дали ќе има јавни и проверливи стандарди за калибрација и точност, јасни правила за чување и пристап до снимките, функционална постапка за жалба и заштита на личните податоци. Во спротивно, „постојана контрола за сите“ лесно може да се доживее како постојана наплата за граѓаните – без видлив ефект врз безбедноста, ако паралелно не се решаваат црните точки, сигнализацијата и инфраструктурните ризици.