Skip to content
Во Белград денеска, 4 февруари 2026, треба да започне главната расправа во предметот познат како случајот „Генералштаб“, во кој на обвинителна клупа се најавува појавување на актуелен министер – редок преседан за политичката пракса во Србија.
Постапката се води по обвинителен предлог на Јавното обвинителство за организиран криминал, кој се однесува на сомнежи за злоупотреба на службена положба и фалсификување службена исправа во процесот со кој комплексот „Генералштаб“ бил лишен од статус на културно добро. Во истиот предмет, покрај Селаковиќ, се спомнуваат и други функционери и раководители од системот за заштита на културното наследство.
Јадрото на обвинението, според информациите објавени во повеќе извори, е дека биле креирани и употребени проблематични документи за да се оправда укинување на заштитата на објектите во центарот на Белград, со цел просторот да може да се даде на долгорочен закуп или да се продаде на странски инвеститор.
Комплексот „Генералштаб“ со години е една од најчувствителните урбани и симболички точки во Белград: објектите се тешко оштетени во бомбардирањето во 1999 година, а статус на заштитено културно добро имале од 2005. Во ноември 2024, Владата донела одлука да ја повлече таа заштита, потег што отвори остар судир меѓу стручната јавност, активистите и институциите.
Контроверзиите дополнително се засилија бидејќи случајот се поврзува со поширок план за „ревитализација“ на локацијата, за кој дел од медиумите известуваа дека е врзан со американски инвестициски интереси, меѓу кои и компанија поврзувана со Џаред Кушнер.
Дел од стручната јавност, пак, оценува дека постапката за укинување на заштитата е спорна затоа што бара детални експертски образложенија и студии за „неповратна загуба“ на вредностите на културното добро – нешто што, според соговорници во истражувачки извештаи, не било направено на начин што го бара регулативата.
Судењето се очекува да отвори две клучни линии: прво, дали документите и одлуките за укинување на заштитата биле изработувани и туркани со политичка директива; и второ, дали институциите за културно наследство биле искористени како формален „печaт“ за претходно договорен градежно-инвестициски исход. Во наредните рочишта, тежината ќе биде на доказите – кој што потпишал, по чија иницијатива, со какви стручни основи и во чиј интерес.