Кнедлата што Џорџа Мелони ја голтна среде Милано

Публиката на Сан Сиро одржа мала политичка лекција без да изговори и еден збор: стоеше и го поздрави со долги овации претседателот Серџо Матарела, а премиерката Џорџа Мелони ја остави во полумрак, буквално и симболички. Италијански и светски медиуми забележаа дека во моментите кога камерите ѝ даваа кадар, таа изгледаше затегнато, без вообичаената самодоверба, како политичар кој одеднаш сфатил дека ова не е неговиот тип публика.

Овации за Матарела: „таткото“ на републиката во своја куќа

Се очекуваше Матарела да биде протоколарна фигура што формално ги отвора игрите; наместо тоа, неговото присуство стана еден од ретките моментално ненавлечени консензуси во италијанската политика. Дел од италијанските медиуми забележаа дека уште пред отворањето, во деновите на приеми во Ла Скала и на сесијата на МОК, благодарностите на меѓународните функционери речиси секогаш почнуваа со „прво на претседателот Матарела“, а дури потоа на владата и премиерката. Сптилен, но јасен сигнал која институција во моментот ја носи симболичката тежина.

На самиот стадион, сценариото беше јасно: кога Матарела беше спомнат од ИОК и од водителите, публиката реагираше со топли, долги аплаузи, онаков тип „граѓанско одобрение“ што не се купува со партиски митинзи. Медиумите кои го следеа неговото движење околу игрите, од палењето на факелот во Квиринале до отворањето на сесијата на МОК, го врамуваат како „гарантот“ дека Олимпијадата е пред сè национален, а не партиски проект. Во оваа шема, Матарела е фигурата на стабилност: стар, умерен, институционален, далеку од дневните насловни страници, но токму затоа доволно „чист“ за да добие неподелен аплауз.

Молк за Мелони: кога премиерката гледа во камери, а камерите гледаат низ неа

Контрастот со Мелони беше толку видлив што медиумите не мораа ни да бидат злобни за да звучат критички. Во извештаите од Сан Сиро се повторува истата сцена: најави за присуството на премиерката, краток протоколарен кадар, речиси никаква реакција од трибините, па назад на „безбедната“ зона на спортистите, уметниците и претседателот.

На италијанските портали можеше да се прочита читлива линија: Мелони доаѓа на Олимписки игри во момент кога е најпопуларна, но и најполаризирачки политичар во земјата, со жестоки протести на улиците на Милано, од студентите кои излегоа против присуството на американски ICE агенти до демонстрантите за Палестина и против трошоците за игрите. Во таков контекст, тишината на стадионот не е случајна грешка на режијата, туку референдум во живо: тука сме за спортот и за државата, не за твојот партиски бренд.

Глобални медиуми кои ја следеа телевизиската слика забележаа уште една нијанса: во моментите кога режијата ја сечеше на крупен кадар, Мелони делуваше видливо круто, без вообичаеното театарско самоуверување со кое настапува на изборни митинзи. Тука нема трибина полна свои гласачи, нема контролирани пароли, нема уредени панели на дебати, туку има мешана публика која дошла да гледа спортисти, а не премиер. Изразот на лицето, ниту насмевка, ниту отворено незадоволство, изгледаше како да вели: „Свесна сум дека не сум тука ѕвездата на вечерта, и не ми се допаѓа тоа.

Олимпијадата како X‑ray: што покажува контрастот Матарела–Мелони

Ако во претходни години Мелони се обидуваше да ја претстави Олимпијадата како дел од својата нарација за „горда, суверена Италија“, отворањето покажа нешто поинакво: во глобални спектакли, државата има своја хиерархија, и не е секогаш премиерот тој што ја собира љубовта на публиката.

Контрастот Матарела–Мелони функционира како мала политичка рентген снимка на Италија во 2026:

• Републиката, во ликот на постар, институционален претседател, уште е симболички прифатлива за широк спектар на Италијани и за меѓународната јавност
• Владата, персонифицирана во харизматична, но поларизирачка премиерка, веќе не може да смета на автоматски аплауз кога излегува надвор од својот електорат

Како што забележаа некои аналитички текстови, Олимписките игри во секоја земја откриваат кој тип на легитимитет тежи повеќе: партискиот или институционалниот. Во Милано–Кортина, одговорот стигна без големи скандали, без свирежи, без транспаренти внатре во стадионот. Доволно беше да се слушне разликата помеѓу гласниот аплауз за Матарела и звуците на сопствениот глас кога камерите ја покажуваат Мелони.

За Италија, ова е уште една потврда дека духовите од „старата“ република (институциите, уморните, но стабилни фигури, претседателската функција како морален амортизер) сè уште држат симболичка тежина што не може да се надомести со силни говори и добар политички маркетинг. За останатиот свет, ова беше ретка прилика во живо да се види како една нација одлучува да аплаудира на државата, а на премиерот да му испрати нешто многу понезгодно: тишина