Skip to content
Сабота, 11:30 часот, повеќе од 13 часа после спектаклот во Милано. На Фејсбук и Инстаграм на премиерот Христијан Мицкоски нема ни збор за македонските олимпијци. Ниту фотографија, ниту честитка, ниту едно обично „браво“. Целиот свет ги виде на отворањето во Милано–Кортина 2026, сите дома им аплаудираа, голем дел од граѓаните ги споделија снимките и фотографиите на социјалните мрежи. Но не и премиерот. Легитимно прашање е: дали премиерот е лут на своите олимпијци, или едноставно не ги забележува?
Во регионот сликата е поинаква. Српските институции и дел од државниот врв јавно ги претставуваат и бодрат своите олимпијци, Хрватска се пофали дека праќа двоцифрен број спортисти, Косово зборува за скијачите и за тоа како да им обезбеди подобри услови, а во Албанија премиерот Еди Рама прави приеми и честитки за олимписките медалисти. Таму лидерите јасно покажуваат дека спортот им е важен – не само кога има медали, туку и кога луѓето едноставно чесно ја претставуваат државата.
Во истата таа регионална рамка, претседателката Вјоса Османи од Косово, грчкиот премиер Киријакос Мицотакис, словенечката претседателка Наташа Пирц Мусар и албанскиот премиер Еди Рама јавно споделија изблици на поддршка и навивање за своите спортисти – со пораки на гордост, фотографии од националните делегации и повици до граѓаните да навиваат за својот тим. Косово, Грција, Словенија и Албанија на тој начин покажаа дека за нив олимпијците се заедничка работа на државата и граѓаните, а не споредна тема меѓу две политички соопштенија.
Токму затоа молкот од Скопје изгледа како ладен туш. Премиер кој редовно држи говори за „достоинство“ и „влог во иднина“, не наоѓа време да напише две реченици за четворица луѓе што излегоа на стадион пред целиот свет со македонското знаме на чело. Тоа не е технички пропуст, туку политичко‑комуникациска одлука: да се испушти момент кога државата може да изгледа обединето, гордо и човечки.
Прашањето „дали премиерот им е лут на олимпијците?“ звучи апсурдно, но е симптоматично. Кога ќе ги споредите објавите на регионалните лидери со нашата празнина, добивате впечаток дека во Македонија олимпискиот тим не е „нашите момци и девојки“, туку веста која може и да се прескокне ако не носи директни политички поени. Така се праќа порака до спортистите и младите: дека нивната жртва и труд вредат помалку од уште еден партиски статус.
Ако спортот е најчистиот начин да се почувствуваме заедно, молкот на премиерот е најгрубиот начин да се покаже дистанца. Ова не е прашање на пи‑ар, туку на минимум почит кон луѓе што ја носат државата таму каде што ниту еден политички говор никогаш нема да стигне. И додека комшиите им честитаат, нашите олимпијци имаат право да се запрашаат: ако премиерот не стои зад нас кога сме на Олимпијада, за кого точно е тој премиер?