Skip to content
Карлингот секогаш изгледал како спорт што случајно залутал на Олимписките игри: нема скокови, нема 140 км/ч, нема ни викање од судии – само мраз, „џиновски камења“ и луѓе што фанатично чистат пред нив. Но на ЗОИ Милано–Кортина 2026, токму овој тивок спорт стана еден од најупорните мотиви: од првиот натпревар до последното олимписко утро, Карлинот е постојано на екраните, со полни трибини и гласна домашна публика.
Егзотичниот спорт што ги отвора и затвора Игрите
Овие игри почнаа со камен на мраз, а не со факел на стадион: мешаните двојки во карлинг стартуваа на 4 февруари, два дена пред формалното отворање. Последниот зимски ден во Милано–Кортина, утрото на 22 февруари, ќе заврши со финалето кај жените – што значи дека карлингот практично ги отвора и затвора своите олимписки две недели.
Мешаните двојки играат до 10 февруари, потоа на програмата се машките и женските тимови, со лиги, полуфиналиња и финалиња од рано утро до доцна вечер. Во времето на „second screen“ гледање, карлингот се покажа идеален: доволно бавен за да го разбереш, доволно напнат за да не го исклучиш.
Во Милано–Кортина, овој нов статус доби и лице: Италија, до сега позната по скијање и фудбал, сега има олимписки и светски шампиони во мешани двојки, на истиот тој мраз во Кортина. Стефанија Константини и Амос Мозанер од анонимност станаа имиња од вести и реклами; кога домашен тим има реална шанса за злато, спортот престанува да биде „екзотика“ и станува национален проект.
Италија и северните велесили се фаворити
Историјата во карлингот се менува бавно: на врвот постојано се истите држави – Канада, Шкотска/Велика Британија, Шведска, Швајцарија. Нивниот рецепт е едноставен: силни домашни лиги, клубови во кои се вежба од мали нозе, генерации што растат со камен и метла како што кај нас растат со фудбалска топка. На Милано–Кортина, тие повторно влегоа како „обични осомничени“ за полуфинале и подиум, и кај мажите и кај жените.
Но, вистинската олимписка приказна се мешаните двојки. Дисциплина во која Италија не е само домаќин, туку и голем шампион. Константини и Мозанер доаѓаат како актуелни олимписки и светски прваци, со совршени серии од типот 11–0 на светски првенства и самодоверба што се гледа во секое нивно фрлање. Против нив стојат канадските двојки со долг список медали, швајцарските комбинации и британските тимови со својата „ледена“ смиреност. Секој меч меѓу овие четири земји изгледа како мини-финале во средина на групната фаза.
Правилата во карлингот
Наједноставно кажано, карлингот е спорт во кој два тима фрлаат гранитни камења по долга, тесна ледена патека кон кружна мета, наречена хаус – „куќа“, нормално. Целта е твоите камења да бидат поблиску до центарот од камењата на противникот. Во тимските турнири играат по четворица, а во мешаните двојки по двајца, па секоја грешка таму се чувствува уште повеќе.
Мечот е поделен на „ендови“. Тоа се мали рунди во кои двата тима наизменично ги лизгаат камењата кон хаусот. По последниот камен во ендот, поени добива само тимот чие најдобро камче е најблиску до центарот, и тоа онолку поени колку што има негови камења поблиску од најдоброто на противникот. Понекогаш се освојува само еден поен, понекогаш два или три, а понекогаш ендот останува празен, без бодови.
Клучниот поим е „хамер“. Тоа е привилегијата да го имаш последниот камен во ендот, што е најголемото оружје во карлинг. Тимот со хамер обично се обидува да извлече повеќе поени, а оној без хамер – да го ограничи резултатот или да „украде“ поен. Хамерот се менува зависно од тоа кој освоил поени во претходниот енд, па мечот личи на шах на мраз: кога да нападнеш, кога да одиш на сигурно и кога да прифатиш празен енд за подобра позиција подоцна.
Во суштина, карлингот е спорт на нерви, геометрија и доверба во сопствениот тим. За гледачот, тоа е чудна, но забавна мешавина од билјард, шах и домаќинско чистење; за тимовите на Милано–Кортина, тоа е борба за милиметри и за место во олимписката историја.