Skip to content
Случајот со киднапирањето на Даниел Кајмакоски во Белград ја отвори непријатната слика за тоа колку брзо естрадниот „ноќен ритам“ може да се претвори во организирано насилство, а институциите да реагираат дури кога настанот ќе стане јавен шок. Според Министерството за внатрешни работи на Србија, двајца засега непознати сторители, со закана со нож и огнено оружје, рано наутро го киднапирале пејачот во Караѓорѓева улица и од него изнудувале пари.
Во истото официјално соопштение се наведува дека по потера, возилото било запрено на територија на општина Рума, а во него Кајмакоски бил пронајден врзан, додека сторителите успеале да избегаат и по нив се трага. Пејачот бил згрижен, извршен бил увид, а Вишото јавно обвинителство во Белград делото го квалификувало како киднапирање.
Дел од медиумските извештаи ја лоцираат драмата во зоната на Бетон хала, веднаш по настап, со тврдења дека киднаперите барале 20.000 евра и се обиделе да создадат дополнителен притисок преку закани кон семејството. Во тие верзии, акцијата завршува кога возилото се најдува по полициска реакција, а напаѓачите бегаат по удар во банкина/излетување од пат во близина на Рума.
Во паралелен наратив, кој се појавува преку соговорници во српските медиуми и е пренесен кај нас, се пласира тезата дека станувало збор за „ситуациско“ и брзоплето киднапирање: напаѓачите претпоставиле дека по настап Кајмакоски има пари со себе или дека може брзо да обезбеди сума, па затоа се решиле на напад без сериозна логистика и со висок ризик да бидат пресретнати. Во истиот контекст се спомнува и дилемата дали оружјето било вистинско или реплика, како и дека се проверуваат информации дека осомничените може да се странски државјани, што останува дел од истрагата.
Она што политички и безбедносно „боли“ во овој случај е двојното дно: од една страна, институциите демонстрираат брза сила кога потерата веќе е во тек и кога „сцената“ станува јавна; од друга страна, самиот факт дека нападот се случил во зона со висока фреквенција и надзор (камери, контроли, движење) остава простор за прашања за превенцијата и за тоа како криминалците проценуваат дека можат да ризикуваат во срцето на градот. Токму затоа приказната не е само „црна хроника“ за еден пејач, туку и тест за тоа колку брзо државата може да го затвори кругот од напад до приведување, а не само од напад до потера.