Skip to content
Утре, вторник 10 февруари, Собрание на РСМ ќе биде под синдикална блокада – протест што не цели симболика, туку директен судир со институцијата која, според ССМ, повеќе од една година ја држи закочена темата за минималната плата. Слободан Трендафилов најави почеток во 9 часот, со блокирање на улиците „Даме Груев“ и „11 Октомври“ во Скопје, како притисок пратениците конечно да се соочат со барањата за повисок минималец и корекција на функционерските привилегии.
Пораката на синдикатот е едноставна: кога парламентот се прави „глув“ за минималната плата, сиромаштијата не е статистика, туку месечен минус во секое домаќинство. Трендафилов тврдеше дека во периодот додека пратениците ја блокираат законската интервенција, семејствата се „посиромашни“ за околу 9.500 денари месечно – колку што, според него, пораснала синдикалната минимална кошница. Во истиот пакет се повтори и тезата за намалување на пратеничките плати за 80% и укинување на логиката „просечна плата како основица“ за функционери во држава со ниски плати.
Но вистинскиот „клик“ во јавноста дојде од местото каде што најчесто се слуша морална лекција – од парламентот. Африм Гаши порача дека протест може да има, но да не се попречи „правото на работа“ на пратениците, додавајќи дека тие ќе треба сами да се снајдат како ќе стигнат на седницата, дека МВР ќе постапува по свои проценки и дека ќе се почитува правото на протест без „специјално обезбедување“. Истовремено, не кажа дали се согласува со синдикалното барање за повисоки плати и функционерски резови, туку зборуваше за „нивелирање“ на платите по приоритет и функција.
Токму во таа реченица – „правото на работа“ – се гледа длабоката политичка нерамнотежа. Работниците одамна работат, но не живеат од тоа што го заработуваат; пратениците треба да „работат“ во услови на блокада, па државата одеднаш станува чувствителна на правата и протоколите. Трендафилов ја искористи токму таа разлика: ги повика пратениците утре да дојдат пеш или со јавен превоз, како што доаѓаат работниците, и потсети дека дел од нивните привилегии – како високите патни трошоци – се уште една причина зошто улицата го бара парламентот, а не обратно.
Во позадина на блокадата стои уште една важна динамика: поддршка најави УПОЗ, кој заедно со КСС ден претходно постигнал договор со Владата за раст на додатоците на плата до 2028 година. Тоа ја прави утрешната сцена уште поиронична: администрацијата си обезбедува модел за раст, додека минималецот – кој е основа за пресметка на голем дел плати – останува заглавен во политичка „тишина“.
ССМ најави дека блокадите нема да застанат тука – следуваат акции и пред бизнис-секторот и пред Владата, со пораката дека кога институциите не слушаат, улицата ќе го направи календарот на приоритети наместо нив. И токму тука утрешниот ден ќе биде тест: дали парламентот ќе го прочита протестот како демократски аларм за стандард, или како „пречка“ што треба технички да се заобиколи.