Skip to content
Денес е 9 февруари 2026 година и од свеченото отворање на Зимските олимписки игри Милано–Кортина поминаа нешто помалку од три дена. На таа сцена Македонија се појави со своето знаме и со мала, но важна делегација – четворица спортисти што во нордиските и алпските дисциплини ќе ја претставуваат државата во следните денови. Македонската делегација дефилираше во Предацо и во Кортина, со знаменосци и со присуство во рамки на повеќелокациското отворање на игрите, каде учествуваат десетици држави и илјадници спортисти.
Токму затоа молкот од врвот на извршната власт станува уште погласен. По отворањето, на профилите на премиерот Христијан Мицкоски – не се појави ниту честитка, ниту порака „среќно“, ниту едно едноставно „браво“ за македонските олимпијци. Критиката што првично се појави уште во саботата, повеќе од 13 часа по спектаклот, не е за „лајкови“ и протокол, туку за основната порака што ја праќа државата кога нејзини граѓани излегуваат под рефлекторите на најголемата спортска сцена.
Во вакви моменти државата има најлесна работа: да покаже дека е со своите спортисти, дури и кога не се фаворити за медали. Една јавна поддршка не чини ништо, а носи многу – кај спортистите што се борат за секунда и бод, кај младите што гледаат дали трудот се признава, и кај јавноста која барем еднаш може да се обедини околу нешто што не е дневна политика. Кога таа порака изостанува, впечатокот е едноставен и тежок: олимпијците за премиерот како да не постојат.