Гислејн Максвел молчи пред Конгресот: силувањата на политичари можеби никогаш нема да се дознаат

Обидот американски конгресмени да добијат сведочење од Гислејн Максвел, осудена за помагање на Џефри Епстин во сексуалната злоупотреба на малолетнички, заврши со тишина и правна формула. На затворена, видео-депозиција пред Комитетот за надзор и владина реформа на Претставничкиот дом, Максвел одби да одговара на прашања и се повика на правото да не сведочи против себе.

Пратеници од двата политички блока излегоа со јавно разочарување дека не добиле „суштински одговори“ кои би ја придвижиле истрагата поврзана со мрежата на Епстин. Наместо тоа, низ јавните реакции доминираше впечатокот дека депозицијата е претворена во уште една епизода од поширока стратегија: Максвел да се позиционира како некој што „би зборувал“, но само под услови што ѝ ја олеснуваат казната.

Адвокатот на Максвел, според медиумските извештаи, ја оправдува тишината со фактот дека таа има активна правна постапка со која ја оспорува пресудата и тврди дека судењето било неправедно. Во исто време, дел од американските медиуми пренесоа дека одбраната индиректно ја врзува „подготвеноста да зборува“ со можноста за помилување од Доналд Трамп – што предизвика дополнителни критики дека се работи за политичко-правен пазар, а не за соработка со институциите.

Контрадикцијата што ја нагласуваат дел од пратениците е во тоа што Максвел, наводно, претходно одговарала на прашања во разговор со високи претставници на американското Министерство за правда, без да се повикува на истата уставна заштита. Токму затоа во Вашингтон се отвора непријатното прашање: дали „Петтиот амандман“ е чист правен штит поради тековни постапки, или внимателно темпирана тишина за да се контролира што ќе излезе во јавноста и кога.

За американската јавност, која со години гледа како случајот Епстин се движи меѓу скандал, документи и институционални „слепи точки“, ваквата депозиција е уште еден сигнал дека најчувствителните прашања ќе останат без одговор, барем додека сведочењето се користи како преговарачка алатка. Наместо расветлување на мрежата, се добива уште еден круг политички препукувања околу тоа кој кого штити – и дали државата има волја да ја извади вистината надвор од калкулациите за казни и помилувања.