Skip to content
Европа ја живее кризата на домувањето како тивка инфлација на секојдневието: платите остануваат „нормални“, а станот станува луксуз. Според податоците на Eurostat, цените на куќите и становите во ЕУ се зголемиле за 53% во периодот 2010–2024, додека кириите пораснале за 25% во истиот период. Тоа не е само статистика за пазар, туку мерка за генерациска неправда: младите денес се „посиромашни“ од своите родители во истата возраст, затоа што првиот трошок им е најголем.
Токму затоа Брисел станува симболична сцена. Во град што е истовремено европска престолнина, студентски центар и магнет за млади професионалци, кириите растат побрзо од платите, а станбената понуда „по мерка на човек“ каска зад побарувачката. Во ваков притисок, дури и луѓе со стабилни приходи се тераат кон компромиси: заедничко живеење, привремени договори, одложување на „нормален“ живот во корист на флексибилност. Тоа е економски рационално решение за поединецот, но социјално алармантен сигнал за системот што не испорачува основна сигурност.
Најсуровиот показател е социјалното домување: во Брисел, според локални организации за право на домување, листите на чекање се десетици илјади луѓе, а чекањето може да оди и до 15 години. Во меѓувреме, дел од приходите што оди за домување кај сиромашните категории може да стигне и до половина, па дури и значително повеќе, што ја претвора киријата во „данок на сиромаштија“.
Кога киријата станува политичко прашање, тогаш и локалните лидери почнуваат да тропаат на погрешната врата – европската. Петнаесет градоначалници на големи европски градови, меѓу кои Рим, Барселона и Париз, уште лани побараа ЕУ да се вмеша не само со декларации, туку со фондови, законски рамки и координирани алатки. Нивната логика е проста: ако капиталот е прекуграничен, ако инвестициските фондови и спекулациите патуваат без пасош, и ако мобилноста во ЕУ турка побарувачка од град до град, тогаш „локалниот проблем“ има европска матрица.
Европска комисија одговори со потег што до пред некоја година ќе звучеше како табу: за првпат има комесар со јасно портфолио „енергија и домување“ – Dan Jørgensen – и беше претставен првиот Европски план за прифатливо домување. Планот е конструиран како пакет „во рамки на надлежностите“: да се поттикне понудата, да се мобилизираат инвестиции, да се овозможи побрза поддршка и реформи и да се заштитат најпогодените. Клучната политичка порака е дека домувањето веќе не се третира само како национална политика, туку како европски ризик за социјална кохезија и конкурентност.
Во практични мерки, Брисел тргнува од две точки каде што ЕУ реално има лостови. Прво, регулативата: се најавуваат европски рамки што ќе им дадат на градовите и државите повеќе простор да реагираат таму каде што пазарот е „прегреан“, вклучително и преку пристап кон краткорочното изнајмување во области под станбен стрес. Второ, парите: планот се потпира на пренасочување и подобро користење на постојни инструменти, а особено на ревизија на правилата за државна помош за да се олесни и забрза јавната поддршка за социјално и прифатливо домување.
Но, и европскиот одговор ја има слабата точка што ја знаат сите градоначалници: без значајни средства, „план“ лесно станува документ за добри намери. Токму затоа Европски парламент ја политизира темата уште појасно, формирајќи специјална комисија за станбената криза (HOUS) и носејќи препораки што бараат поедноставување на процедурите и побрзи дозволи, со амбиција да се овозможи испорака на милиони дополнителни домови низ Европа. Во оваа дебата, Irene Tinagli и Borja Giménez Larraz се меѓу најекспонираните гласови што ја туркаат тезата дека кризата не е само социјална, туку и економска: кога работниците и студентите не можат да си дозволат кров, тогаш мобилноста и продуктивноста стануваат празен збор.
Сликата што ја добива Европа е непријатна, но јасна: домувањето се „европеизира“ не затоа што Брисел одеднаш добил желба да управува со станови, туку затоа што кризата почна да го удира единствениот пазар во срце. Оттаму и прашањето што виси над секој план: дали ЕУ навистина ќе најде пари и политичка волја за масовна, долгорочна интервенција – или ќе остане на финесите со правила, додека градовите тонат во кирија што ја јаде платата.