Skip to content
Отчет или шоу за аплауз – тоа стана главната дилема околу „100 дена“ на градоначалникот на Скопје, Орце Ѓорѓиевски, откако наместо прес-конференција со новинарски прашања, тој избра свечен формат во Македонската филхармонија, каде пред публика ги претстави своите први потези и ја насочи вината за состојбата во градот кон наследен „хаос“ и „долгови“.
Самиот избор на сцената го постави тонот уште пред настанот да почне. Според поканата испратена до медиумите, „на настанот ќе бидат презентирани реализираните проекти, тековните активности и приоритетите“ за развој на градот, но во јавноста веднаш се отвори прашањето зошто отчет се прави како свеченост, а не како формат во кој новинарите можат директно да побараат одговори и да ги проверат изнесените бројки.
Прашања отвори и користењето на јавната културна институција. Филхармонијата вообичаено наплаќа за изнајмување на просторот за настани вон програмата и дека бесплатно отстапување е можно само со дозвола од Министерството за култура, што ја остави отворена дилемата кој ја покрива цената и под кои услови е обезбеден терминот.
На самиот отчет, Ѓорѓиевски настапи со силен наратив за наследена катастрофа и сопствен „пресврт“. Во изјавите, тој рече дека наследил „урнат град“, „град претворен во депонија“ и „долг од речиси 300 милиони евра“, а тврди дека во првите 100 дена долгот бил намален за „повеќе од 40 милиони евра“ преку кратење на непродуктивни трошоци и зголемување приходи со финансиска дисциплина.
Градоначалникот наведе и дека бил решен проблемот со неисплатени плати во јавните претпријатија и дека е во тек ревизија и реорганизација на градската управа. Паралелно, најави проекти што звучат крупно за краток мандат, како „пуштање на првата подземна сообраќајница“, кружни текови кон центар, монтажни гаражи (прво кај Клиничкиот центар), решавање на проблемот со уличните кучиња и проширување на капацитетите на „Лајка“, како и третман на депонии и зелени површини.
Токму тука, критичната линија станува најостра: кога отчетот е во формат на свеченост, јавноста добива големи дијагнози и уште поголеми најави, но останува без најважното – моментална проверка. Колку е точно „намален долгот“, со кои ставки, по која методологија и со кои документи? Што значи „прва подземна сообраќајница“ во конкретни рокови, проектна документација и буџет? Кој ќе одговара ако дел од најавите останат само сценски реченици? Во Филхармонија овие прашања не се поставуваат како на прес-конференција; таму се слуша, се аплаудира и се продолжува понатаму.
И затоа „100 дена“ на Ѓорѓиевски останаа меѓу два впечатока што тешко се помируваат: од една страна, тврдење за брз финансиски пресврт и енергичен старт, а од друга, избор на формат што повеќе личи на внимателно режирана слика отколку на вистинска отчетност. За град како Скопје, кој секојдневно се судира со јавна чистота, сообраќај и услуги, разликата меѓу отчет и аплауз не е естетика – туку механизам за одговорност.