Skip to content
По 100 дена од новиот мандат на градоначалникот Дејан Митески, во Општина Аеродром повторно се отвори старата линија на расправа: што е „нов проект“, што е „одржување“, и каде завршува отчетот, а почнува политичкиот маркетинг. Советникот Милутин Ристески тврди дека, и покрај поминати четири години и уште 100 дена во новиот циклус, ветувањата за градинки останале на хартија, а општината се фали со активности што, според него, се започнати и финансиски поддржани во претходниот период.
Во јадрото на критиките се две точки што директно ги тангираат семејствата: ветувањето за изградба на четири градинки, кое во меѓувреме било „надградено“ на пет, но без старт на терен, и најавеното зголемување на еднократната помош за новороденче на 20.000 денари, што, според Ристески, не се случило. Во истата рамка ги става и недостигот од најавените 3.000 паркинг-места и велопатеките „на секоја улица“, како и проблемите со јавната хигиена, долгови и неплатени сметки во училишта и градинки, па дури и неисплатени надоместоци за избирачки одбори.
Втората, потешка линија на обвинувања оди кон јавните набавки. Ристески говори за „пирамидална тендерска шема“ и наведува дека во период од четири години 22 тендери во вредност од околу 11 милиони евра биле доделени на една иста фирма, барајќи да се вклучат надлежните институции и да се провери дали имало фаворизирање, или станува збор за законски, но политички спорни постапки. Во јавните настапи и партиски соопштенија, СДСМ упатува повици до Финансиска полиција, ДКСК и Јавното обвинителство да ги испитаат наводите и да побараат документација за спорните набавки, со теза дека без институционална проверка, јавноста останува само со пресметки и контрапресметки.
Од друга страна, во отчет што се пласираше во јавноста за првите 100 дена, градоначалникот Митески наведува низа активности како „конкретни проекти“ и мерки: пуштање во употреба на основното училиште „Блаже Конески“, реновирање санитарии во градинка, финансиска поддршка од 8.000 денари за новороденче, расчистување диви депонии, хортикултурно уредување, пилот-проект за селекција на отпад, нови игралишта и паркинг кај градинка, како и постапки за нови калистеник-зони. Во тој наратив, општината се позиционира како администрација што „поставува темели“ и ја забрзува динамиката, додека критиките се третираат како политички напад врз резултатите.
Токму тука се судираат очекувањата на граѓаните со политичката реторика. Едно е да се работи на тековно одржување и „видливи“ мали интервенции, а друго е да се испорача капитална инфраструктура како нови градинки или системски решенија за паркирање и велосипедска мрежа. За семејствата што реално го мерат мандатот по број на места во градинка и по тоа дали детето може безбедно да стигне до училиште, „процедури“ и „иницијативи“ звучат како одложување, освен ако не се врзани со рокови, локации и јасен план на финансирање.
Кај тендерските обвинувања, прашањето не е само кој ја добил работата, туку како: колку понуди имало, по кои критериуми се бодирало, дали имало анекси што ја менуваат цената и обемот, дали договорите се реализирале навреме и квалитетно, и дали општината проактивно ја објавува целата трага од документите така што јавноста може да ја провери логиката на секој денар. Без тоа, „универзалната фирма“ и „пирамида“ остануваат политички квалификации што лесно се лепат, а тешко се докажуваат или демантираат.
Во моментот, клучниот проблем е што расправата се води со прес-конференции и соопштенија, а не со систематски одговор на конкретните наводи: дали има започнати градинки, каде, со кој проект, со кој буџет и кој рок; дали навистина постојат долгови и неплатени сметки во јавните установи; и дали за тендерите има институционална проверка, или ќе остане само медиумска „партија шах“ додека секојдневните услуги се мерат по полни контејнери и редови за запишување во градинка.