Skip to content
Јавното обвинителство се обиде да ја смири лавината реакции по одлуката Артан Груби, осомничен во предметот „Државна лотарија“, да биде префрлен од притвор во куќен притвор, тврдејќи дека мерките ги предлага исклучиво врз законски основи и дека куќниот притвор, особено со 24-часовен надзор, е исто така притворска мерка – само што не се издржува во затворски услови поради „специфични околности“.
Токму тие „октности“ обвинителството ги врза со проценки и известувања од МВР и Агенцијата за национална безбедност. Во соопштението се наведува дека постојат сериозни информации оти во притворското одделение не може да се гарантира личната безбедност на осомничениот, а деталите за наводните загрозувања биле презентирани пред судијата на претходна постапка. Во дел од медиумските преноси се додава дека индициите за ризик не се однесувале само на него, туку и на членовите на неговото семејство.
Од обвинителството потенцираат дека за нив „од исклучителна важност“ е што осомничениот е обезбеден и дека кривичниот прогон продолжува за сомнение за кривично дело „Проневера во службата“ од член 354 од Кривичниот законик. Како дополнителен аргумент, обвинителството наведува дека во постапката веќе се обезбедени најголемиот дел од доказите, дека е спроведена финансиска истрага и дека одбраната веќе врши увид во материјалите.
Во јавноста, пак, контроверзата се храни од две спротивставени линии. Едната е институционалната – дека државата не смее да носи мерки што ќе создадат ризик по живот и безбедност во притворските установи, особено кога постојат конкретни безбедносни проценки. Другата е впечатокот дека системот, дури и кога станува збор за високопрофилни случаи, бара „полесни“ решенија, што кај дел од јавноста се чита како попустливост и селективност.
Дополнителна нервоза внесуваат и паралелните изјави од затворскиот систем. Во медиумски реакции се посочува дека тврдењето за небезбедност во „Шутка“ оди спротивно од пораки на раководството на установата дека безбедноста е загарантирана. Тој судир на верзии ја остава клучната дилема отворена: дали проблемот е конкретен и документран ризик во конкретен момент, или институционален алиби-рамкиран аргумент што на јавноста ѝ се нуди без доволно објаснување.
Обвинителството, во исто време, апелира на воздржаност во коментарите за, како што велат, да се овозможи ефикасна и правична постапка. Но токму овој случај покажува дека прашањето одамна не е само правно, туку и довербено: дали институциите умеат да објаснат зошто една мерка е „строга“ и „притворска“, и кога јавноста има право да очекува појасни одговори – без да се нарушат истрагата и судењето.