Зошто сведочењето на Клинтон може да заврши како бумеранг врз Трамп?

Сведочењето на Клинтон може да заврши како бумеранг врз Трамп откако Хилари Клинтон на 26 февруари 2026 година даде повеќечасовна депозиција зад затворени врати пред Надзорниот комитет на Претставничкиот дом, во Чапаква, Њујорк, во рамки на конгресната истрага поврзана со Џефри Епстин. Наместо да ја затвори темата околу Клинтонови, распитот ја врати во центарот на јавната дебата пошироката дилема: зошто фокусот е насочен кон лица кои тврдат дека немаат релевантни сознанија, додека прашањата за контактите на Доналд Трамп со Епстин повторно излегуваат на површина.

Клинтон во своите јавни изјави по сослушувањето повтори дека не се сеќава да го сретнала Епстин, дека никогаш не летала со негов авион и дека не посетила негови имоти или канцеларии, додавајќи дека нема информации што би ѝ помогнале на истрагата. Но токму во тој „недостаток од материјал“ се гледа потенцијалниот бумеранг: ако распитот не произведе суштински нови факти, тогаш прашањето неизбежно станува кого комитетот навистина сака да стави под лупа и зошто.

Еден дел од ефектот доаѓа од самата динамика на распитот. Клинтон изјави дека со часови ѝ биле поставувани исти, повторувани прашања, а дека подоцна разговорот залутал кон теми што не се директно поврзани со Епстин, вклучително и конспиративни наративи. За јавноста, ваквите детали не се само „колорит“, туку индикатор за тоа како изгледа истражната стратегија: ако постапката остава впечаток на политички театар, тогаш наместо да ја зајакне кредибилноста на мнозинството, може да го насочи вниманието кон она што се обидува да го избегне.

Паралелно, Клинтон ја искористи депозицијата за да ја засили својата теза дека се прави обид да се пренасочи вниманието од Трамп. Таа јавно говореше за потреба од целосна транспарентност околу документите поврзани со Епстин и сугерираше дека во институциите има селективност во тоа што се објавува и што се задржува. Токму тука се отвора вториот канал на „бумеранг“: демократите во комитетот ја продолжија линијата дека и Трамп треба да биде повикан да одговори под заклетва за своите контакти со Епстин, додека Министерството за правда беше ставено под притисок поради тврдења дека одредени материјали не биле вклучени во јавните објави.

Од републиканска страна, претседателот на комитетот Џејмс Комер ја бранеше истрагата и тврдеше дека Трамп веќе бил „транспарентен“ и дека нема потреба да се повика на депозиција. Но ваквата позиција, во комбинација со високиот медиумски интерес, може да создаде обратен ефект: наместо да се затвори приказната, се продлабочува впечатокот дека прашањата се поставуваат селективно. Колку повеќе се инсистира дека „нема потреба“ од распит на Трамп, толку повеќе се засилува јавната логика дека токму таму е следниот тест за кредибилитетот на истрагата.

Дополнителна тежина на приказната ѝ дава фактот што веднаш по депозицијата на Хилари, за 27 февруари беше најавено и сведочење на Бил Клинтон, што ја продолжува драматургијата на случајот и ја држи темата високо на агендата. Во таков распоред, секое ново рочиште или изјава лесно може да произведе уште поголем притисок кон комитетот да го прошири опфатот и да ги отвори најчувствителните прашања за сите имиња што се појавуваат во јавниот дискурс, вклучително и за актуелниот претседател.