Skip to content
„Ангелски здив“ излезе во пресрет на првата годишнина од трагедијата во Кочани како тивка, болна и длабоко лична посвета на младите животи што згаснаа во пожарот. Песната ја објавија Методи Поповски, познат како Мето Ди Флеш, и Ана Петановска, а повеќе домашни медиуми ја претставија како музички спомен за жртвите и за болката што, и по една година, не стивнува кај семејствата и во јавноста.
Во срцето на оваа објава не е само нова музичка соработка, туку обид тагата да добие форма што може да се слушне. Музиката, текстот и аранжманот ги потпишува Методи Поповски, кој, според објавите, ја создал песната „во еден здив“, воден од искрени чувства и длабока почит кон младите луѓе што трагично ги загубија животите. Со тоа, „Ангелски здив“ не се поставува како обична сцена или промоција, туку како уметнички одговор на колективна рана што сè уште е отворена.
Песната е снимена во „Студио Флеш“, а во реализацијата учествувал и Стефан Петановски, во чие студио Ана Петановска ги снимила вокалите. Видеото е на Раде Гогоски, а сцените се снимени во Струга и Скопје. Во спотот се појавува и Анастасија Поповска, чија појава, според објавите, симболично го претставува сеќавањето на изгубената младост. Токму таа визуелна линија ѝ дава на песната дополнителна тежина, како да не сака само да биде слушната, туку и да остане како слика на жал и паметење.
Во дел од објавите се наведува и дека иницијативата за проектот дошла од сопственикот на „Angels Cafe“ од Штип, кој ги обединил уметниците околу идејата преку музика да се испрати порака на љубов, сочувство и вечен спомен. Ана Петановска, според истите извори, изјавила дека ова е една од најтешките, но и најискрените песни што ги испеала, со надеж дека барем малку ќе им донесе утеха на семејствата на загинатите.
Затоа „Ангелски здив“ не доаѓа како песна што бара внимание, туку како песна што бара тишина. Во време кога годишнините често се сведуваат на кратки објави и формални пораки, ова музичко дело се обидува да го сочува споменот на Кочани на поинаков начин — не со големи зборови, туку со емоција што тешко се оттурнува. И можеби токму во тоа е нејзината најсилна порака: дека некои загуби не можат да се објаснат, туку само да се носат, стих по стих, како рана што не престанува да боли.