Skip to content
Војната со Иран му отвори фронт и дома, откако Доналд Трамп денеска остана без директорот на Националниот центар за борба против тероризмот, Џо Кент, во момент кога американскиот претседател јавно ги напаѓа сојузниците затоа што одбиваат да се приклучат на операциите околу Ормускиот Теснец. Кент поднесе оставка со образложение дека не може „со чиста совест“ да ја поддржи војната, тврдејќи дека Иран не претставувал непосредна закана за САД. Белата куќа возврати дека Трамп располагал со силни и уверливи разузнавачки информации.
Оставката на Кент е првиот јасен знак дека притисокот околу војната веќе не доаѓа само однадвор, туку и од самата администрација. Тој не беше маргинален функционер, туку човек поставен на чувствителна безбедносна позиција, што значи дека несогласувањето се случува во срцето на системот, а не на неговата периферија. Во политичка смисла, тоа е поважно од самата персонална смена: Трамп сега мора да брани и воена стратегија и внатрешна лојалност.
Во исто време, одбивањето од сојузниците ја прави сликата уште понепријатна за Вашингтон. Европската унија јасно порача дека нема расположение да го прошири својот поморски мандат кон Ормус, Полска соопшти дека нема да испрати копнени, воздушни ниту поморски сили, а Емануел Макрон изјави дека Франција нема да учествува во операции за деблокада додека траат борбите. Трамп, пак, ова го нарече „многу глупава грешка“ на НАТО земјите.
Така, приказната веќе не е само дали САД можат воено да издржат, туку и колку долго Трамп може политички да ја држи оваа војна без поширока поддршка. Кога претседателот истовремено губи сојузници надвор и луѓе внатре, тогаш проблемот престанува да биде само во Иран и почнува да личи на криза на сопствената стратегија.