Skip to content
Црните дупки и антиматеријата се во срцето на нова космолошка хипотеза што се обидува да одговори на едно од најстарите прашања во физиката: зошто воопшто постои материја, а со тоа и ѕвезди, галаксии, планети и живот. Наместо Универзумот по Големата експлозија да остане рамномерно поделен меѓу материја и антиматерија, новиот теориски предлог сугерира дека многу рано создадени примордијални црни дупки можеби „проголтале“ поголем дел од антиматеријата и така му дале предност на светот каков што денес го гледаме.
Хипотезата ја развива теоретскиот физичар Никодем Поплавски од Универзитетот во Њу Хејвен. Во неговата работа, објавена како претпечат на arXiv, се тврди дека во услови на екстремна густина во раниот Универзум честичките на антиматеријата можеле да имаат поинакви дисперзиски релации и да бидат поефикасно заробувани од примордијални црни дупки. Според таа логика, антиматеријата би била побавна и полесна цел за гравитациско „фаќање“, што со време би ја нарушило рамнотежата меѓу материја и антиматерија.
Ова сценарио е привлечно и затоа што, барем теоретски, се обидува со еден потег да објасни две големи мистерии. Првата е зошто видливиот Универзум е составен речиси исклучиво од материја. Втората е како супермасивните црни дупки се појавиле толку рано во космичката историја, нешто што набљудувањата на телескопот „Џејмс Веб“ дополнително го направија проблематично за постојните модели. Ако примордијалните црни дупки навистина „јаделе“ повеќе антиматерија, тие истовремено би можеле и брзо да ја зголемат својата маса.
Но засега ова не е откритие, туку смела теориска можност. Примордијалните црни дупки сè уште не се потврдени со набљудување, а самиот автор посочува дека идни траги би можеле да дојдат преку гравитациски бранови, неутрина или попрецизни експерименти за разликите меѓу материја и антиматерија. Затоа, новата идеја е важна не како конечен одговор, туку како потсетник дека во космологијата најголемите пресврти често почнуваат токму како храбра претпоставка.