Две години без Мирко Попов, а Скопје сè уште живее од трагот што го остави

На 24 март се навршија две години од смртта на Мирко Попов, една од клучните фигури на современата македонска урбана и музичка сцена. По кусо боледување, Попов почина во 2024 година на 51-годишна возраст, оставајќи зад себе биографија што не се мери само со настапи, туку и со цели културни траектории што помогна да се создадат.

Да се сведе Мирко Попов само на диџеј, музичар или продуцент е премал опис за човек кој со децении беше мотор, катализатор и препознатлив нерв на независната сцена. Уште од осумдесеттите беше присутен во електронската музика, а од почетокот на деведесеттите стана едно од лицата на скопската техно и алтернативна култура, во време кога таа сцена не беше само музички правец, туку и отпор кон провинцијализацијата, културната стагнација и општествената инерција.

Неговата улога беше важна затоа што не остана само на авторство. Попов беше меѓу луѓето што ја градеа инфраструктурата на една друга Македонија: преку Канал 103, преку ПМГ Колектив, преку ПМГ Рекордингс, преку концерти, промоции, изданија и постојано оттурнување на нови имиња кон јавноста. Според достапните биографски податоци, ПМГ Колектив го формира во 1995 година со Александар Малевски, а во 1998 ја покрена ПМГ Рекордингс, независна издавачка куќа што стана еден од најважните архиви и промотори на современата македонска музика.

Токму затоа неговото име и две години по смртта не опстојува само како емоционален спомен, туку како факт во културната историја на Скопје. Тој не беше човек што само учествуваше во сцената, туку човек што ја произведуваше. Од радиото, преку клубовите и фестивалите, до издаваштвото, театарот и филмот, Попов остави модел како се создава културно влијание и кога институциите се слаби, а пазарот мал. Во неговиот случај, делото не е само во песните и сетовите, туку и во просторот што им го отвори на други.

Затоа одбележувањето на две години без Мирко Попов не е само комеморација за една урбана генерација. Тоа е потсетник дека современата македонска култура имаше луѓе кои не чекаа дозвола за да создадат сцена, публика и естетика. И дека по нивното заминување останува не само празнина, туку и обврска да се препознае колку е ретко некој истовремено да биде автор, организатор, издавач, поддржувач и симбол на едно културно време.