Skip to content
Новата медиумска врева околу т.н. „Исусов покров“ не донесе научна потврда дека станува збор за погребна ткаенина на Исус, туку повторно ја отвори старата дебата меѓу верата, археологијата и лабораториските анализи. Истражувањето што повторно се споделува во медиумите всушност не е ново: станува збор за научен труд објавен во 2015 година, во кој биле анализирани ДНК-траги од прав и микрочестички собрани од Торинското платно.
Во таа анализа, научниците нашле митохондриска ДНК од повеќе луѓе со различно географско потекло, меѓу кои линии типични за Западна Европа, Блискиот Исток, Арапскиот Полуостров и Индискиот потконтинент. Покрај човечки траги, биле идентификувани и 19 растителни таксони, од Медитеранот, Азија, Блискиот Исток, па дури и видови поврзани со подоцнежни историски движења. Авторите наведоа дека ваквата разновидност може да биде во согласност со долга историја на движење и допирање на платното, а дури ја отворија и можноста ленот да бил произведен во Индија.
Но токму тука е клучната разлика меѓу научен резултат и сензационален наслов. Пронајдената ДНК не покажува кој бил завиткан во платното, туку само дека во него со векови останале биолошки траги од повеќе луѓе и од околината. И самите автори не тврдат дека нивните резултати ја докажуваат автентичноста на реликвијата. Напротив, во трудот јасно стои дека оваа разновидност не ја исклучува ни средновековната европска старост на платното.
Тоа е важно затоа што најцитираната лабораториска проверка на староста и натаму останува радиојаглеродното датирање од 1988 година, спроведено во три независни лаборатории, според кое ленот потекнува од периодот меѓу 1260 и 1390 година. Токму тој резултат со децении е главниот аргумент дека Торинското платно, барем според тогашната анализа, има средновековно, а не античко потекло. Подоцнежни автори ја оспоруваат хомогеноста на примерокот и бараат нова проверка, но тој спор и натаму не е затворен со нов официјален консензус.
Дополнително, во 2025 година беше објавен и научен текст што предупредува дека околу Торинското платно често се преувеличуваат лабораториски податоци, особено кога од нив се извлекуваат многу пошироки заклучоци отколку што техниката навистина дозволува. Тоа предупредување е важно и за денешните наслови: откривање ДНК од повеќе луѓе не е доказ за чудо, туку доказ дека реликвијата била допирана, изложувана, преместувана и контаминирана низ долг историски период.
Затоа најточно е да се каже дека науката повторно потврдила колку е сложена историјата на Торинското платно, но не и дека ја решила неговата најголема мистерија. Наместо конечен одговор за тоа кому му припаѓало, анализата засега нуди само поширока карта на траги што низ вековите се насобрале врз една од најпознатите христијански реликвии.