Skip to content
Јегуновце повторно е во фокусот откако професорот Златко Илијоски предупреди дека во депонијата на поранешен „Југохром“ има околу 7.000 тони шестовалентен хром, материја што се смета за исклучително токсична и канцерогена, а целата локација ја опиша како депонија што мора да се третира како опасен отпад. Во телевизиската дебата на Телма, Илијоски посочи и дека станува збор за многу поголем масив на индустриски материјал, со проценки за повеќе од два милиони тони отпад, што повторно го отвори прашањето колку долго државата ќе ја остава оваа жешка еколошка точка без трајно решение.
Она што ја прави оваа приказна повеќе од уште едно еколошко предупредување е близината на ризикот до водните ресурси и до здравјето на населението. Во најавата за истата дебата Телма директно го поставува прашањето колкава опасност јаловината од „Југохром“ претставува за изворот Рашче и дали постои ризик Скопје да остане без вода за пиење, додека претходни истражувачки текстови и меѓународни прегледи со години предупредуваат дека шестовалентниот хром од депонијата се поврзува со загадување на почвата и водите во околината на Јегуновце.
Дополнителна тежина на предупредувањето му дава и тоа што не се работи за ново откритие, туку за стар проблем што со години се провлекува низ институциите. Министерството за животна средина, според објави цитирани во домашните медиуми, ја води оваа депонија како една од 16-те идентификувани жешки точки во државата, а Телма објави дека во 2024 година веќе е изработена студија од Градежен институт Македонија за трајно решение, доставена до министерството како нарачател. Со други зборови, не недостига аларм, туку недостига завршен потег.
Во таа смисла, приказната за Јегуновце не е само за бројката од 7.000 тони опасен хром, туку за тоа колку долго државата може да живее покрај токсична закана што одамна е позната, измерена и опишана. Додека решението останува заглавено меѓу студии, процедури и институционална бавност, Јегуновце останува симбол на еколошки проблем што не исчезнува кога ќе престанат да работат фабриките, туку продолжува да живее под земја, во водата и во стравот дека најскапата цена може да се плати дури тогаш кога ќе биде предоцна.