Skip to content
Новата, трета и воедно последна сезона на „Сенке над Балканом“ почна да се емитува на 4 април, но вниманието на дел од публиката не го привлече само приказната. На крајот од секоја епизода се појавува необично известување, кое не делува како обична одјавна шпица, туку како јасна порака дека патот до екранот не бил ни лесен ни мирен.
Во пораката, покрај стандардните благодарници, се наведуваат и институции за кои продукцијата тврди дека не дозволиле снимање на серијата, иако, според текстовите во српските медиуми, на дел од тие локации и претходно се снимале проекти без поголеми проблеми. Меѓу спомнатите се Владата на Србија, Народното собрание, Народната банка, Народниот театар во Белград, како и неколку воени и индустриски објекти. Така, една телевизиска шпица се претвори во коментар за амбиентот во кој денес настануваат големи домашни продукции.
Режисерот Драган Бјелогрлиќ веќе говореше дека снимањето на третата сезона било особено тешко, не само поради обемната продукција, туку и поради тоа што, како што тврди, за многу објекти, особено државни институции, не добиле дозвола за снимање. Според неговите изјави, дел од сцените морале да се снимаат на други локации, надвор од Белград и надвор од објектите што првично биле планирани.
Токму затоа таа кратка порака на крајот од епизодите доби поголемо значење од обична продукциска забелешка. Во серија што е сместена во 1938 година, во време на политички интриги, државни игри и темни договори, одјавната шпица ненаметливо ја враќа приказната во сегашноста. Наместо да остане само историски трилер, „Сенке над Балканом“ на крајот испраќа и друга порака: дека сенките не се само тема на сценариото, туку и дел од опкружувањето во кое денес се создава културата.