Мисијата „Артемис II“ влегува во својот највпечатлив, но и најчувствителен дел, кога капсулата „Орион“ ќе помине зад Месечината и привремено ќе остане без контакт со Земјата. Според објавената временска линија, прекинот на сигналот треба да почне околу 00:47 по македонско време, најблискиот прелет до Месечината е околу 01:02, а повторното воспоставување на врската се очекува околу 01:27.
Ова не е дефект, ниту неочекуван проблем во летот. Причината е едноставна, но моќна: кога „Орион“ ќе мине зад Месечината, нејзината маса ќе ги блокира радио-сигналите што ѝ овозможуваат на мисијата да комуницира со мрежата Deep Space Network на НАСА.
Со други зборови, додека леталото е на далечната страна од Месечината, Земјата едноставно нема „линија на видливост“ до него. НАСА наведува дека ваков прекин е планиран и очекуван и дека слични комуникациски затемнувања имало и во мисиите „Аполо“ и кај „Артемис I“.
Токму во тие минути „Артемис II“ ќе го направи и својот историски прелет околу Месечината. Капсулата ќе мине на околу 4.070 милји, односно нешто повеќе од 6.500 километри над нејзината површина, а речиси во истиот момент ќе ја достигне и најголемата оддалеченост од Земјата во историјата на човечките мисии, околу 252.760 милји.
Со тоа ќе биде надминат рекордот што од 1970 година го држеше „Аполо 13“.
Овој прелет не е само спектакл, туку и важен тест за идните лунарни мисии. Астронаутите ќе минат околу седум часа во набљудување на блиската и далечната страна на Месечината, ќе фотографираат кратери, рамнини и планински венци, а дел од снимките и набљудувањата треба да им помогнат на научниците во подготовките за идни мисии со човечки екипаж.
„Артемис II“ не слетува на Месечината, туку ја користи нејзината гравитација за да сврти околу неа и потоа да се врати кон Земјата.
Токму затоа ноќешниот момент е толку важен. За околу 40 минути, четворица астронаути ќе бидат сами зад Месечината, без директен глас од Земјата, додека нивното летало ја следи однапред пресметаната патека назад. За публиката тоа е драматичен прекин на врската.
За НАСА, тоа е дел од планот и еден од најважните докази дека човечките мисии повторно навлегуваат длабоко во вселената.