Skip to content
Првите фотографии што астронаутите од „Артемис II“ ги испратија по прелетот околу Месечината веќе влегуваат во редот на оние вселенски снимки што не се гледаат само како технички успех, туку и како историски момент. Најсилната меѓу нив е „earthrise“ сцената, мигот кога Земјата повторно се појавува над лунарниот хоризонт откако „Орион“ излегува од задната страна на Месечината и повторно воспоставува врска со Земјата. НАСА токму таа снимка ја издвојува како еден од клучните визуелни моменти од мисијата.
Пред тоа, екипажот накратко влезе во целосен комуникациски мрак. Околу 40 минути леталото беше зад Месечината, а нејзината маса ги блокираше радио-сигналите од мрежата Deep Space Network на НАСА. Во истиот тој период астронаутите го виделе и т.н. „earthset“, моментот кога Земјата исчезнува под лунарниот хоризонт, пред повторно да се појави на другата страна. Тоа е причината зошто овие снимки имаат толкава тежина: не се само убави фотографии, туку кадри испратени од место до кое човечки екипаж не стигнал со децении.
Во текот на прелетот астронаутите не фотографираа само впечатливи глетки, туку и конкретни геолошки цели. Меѓу најважните биле басените Ориентале и Херцшпрунг, огромни кратерски структури што им овозможуваат на научниците подобро да ја читаат историјата на судирите и староста на лунарната површина. Од НАСА велат дека екипажот забележал и суптилни нијанси на кафеави и сини тонови на површината, детали што со човечко око може да помогнат во толкувањето на минералниот состав и староста на одделни подрачја.
Самиот прелет беше историски и по бројките. „Орион“ мина на околу 4.067 милји, односно нешто повеќе од 6.500 километри над Месечината, а екипажот стигна до максимална оддалеченост од 252.756 милји од Земјата, со што беше надминат рекордот на „Аполо 13“. Токму во тие часови, според извештаите од мисијата, астронаутите регистрирале и светкави удари од метеороиди на површината, додека дел од снимките покажале релјеф, сенки и длабочина какви што не може да се видат од Земјата.
Затоа првите фотографии од задната страна на Месечината не се важни само затоа што се спектакуларни. Тие покажуваат како изгледа еден стар сон кога повторно ќе стане реалност: Месечината повеќе не е далечна архива од времето на „Аполо“, туку место што човечки очи повторно го гледаат одблиску, а светот повторно го гледа преку нив.