Skip to content
На денешното рочиште за случајот против Стојанче Јовановски, судницата наместо нова расправа доби архива од повици што со месеци и години предупредувале на насилство. Беа пуштени десетици пријави до 112 и 192, од Ивана Стојаноска, од соседи, од нејзината мајка, од мајката на обвинетиот и од други блиски лица, а низ тие снимки се отвори слика за континуирано семејно насилство што, според обвинението, завршило со трагедијата на 2 март, кога Ивана и нејзината шестгодишна ќерка Катја загинаа откако скокнаа од станот во Тафталиџе.
Обвинението против Јовановски е за загрозување на сигурноста, тешка телесна повреда при семејно насилство и наведување на самоубиство.
Обвинителката Адела Бојчевиќ на почетокот побара внимателно известување, предупредувајќи дека доказите се експлицитни и вознемирувачки и дека не смее да се врши двојна виктимизација на Ивана и Катја. Но токму тие докази ја дадоа најтешката слика за случајот: не едно изолирано насилство, туку низа сигнали што со време станале речиси рутина.
Во една од презентираните снимки, соседка анонимно пријавува бучава и дете што вреска. Во друга, сосед кажува дека мало девојче истрчало босо и рекло дека било тепано.
Најтешките моменти дојдоа со повиците од најблиските. На една снимка, мајката на обвинетиот го пријавува сопствениот син за обид за убиство, додека во позадина се слуша детски плач и гласот на Катја која вика: „Ќе ја убие мама“.
На друга снимка, според презентираните докази, се слуша расправија во станот, закани и удирање, додека Ивана му повторува да не ја мава. Во судницата беа пуштени и повици од сестрата на обвинетиот, како и од сведоци што пријавувале насилство врз Ивана и детето.
Посебна тежина имаше и повикот што Ивана го упатила на денот на трагедијата, околу пладне, кога плачејќи рекла дека сабајлето веќе пријавила насилство, но тогаш не сакала да зборува, а сега сака и моли полицијата да дојде побрзо пред судот. Според аудиоснимката презентирана во судницата, тој повик бил упатен околу два часа пред смртта. Подоцна беше пуштен и повикот на самиот обвинет до Брза помош, во кој извикува дека „се фрли жена со дете мало“.
Во тој контекст, рочиштето ја отвори и една од најтешките дилеми во целиот случај: што значат десетици повици за насилство ако институциите не успеат навреме да го препознаат образецот.
СДК потсетува и на претходно сведочење на очевидец, според кое полицајци на Ивана ѝ рекле дека, ако уште еднаш се јави, ќе добие кривична пријава за лажно пријавување. Тоа е исказ од претходно рочиште, а не денешен нов доказ, но со денешните снимки тој доби уште потежок контекст.
Така, наместо само уште еден ден од судски процес, денешното рочиште се претвори во звучна реконструкција на едно насилство што, според изнесените материјали, долго било видливо, слушливо и пријавувано. Прашањето што сега останува пред судот не е само дали обвинението ќе се докаже, туку и како толку многу повици за помош не успеале навреме да ја сопрат трагедијата.