Skip to content
Темната страна на Месечината всушност не е темна, туку е само страната што од Земјата не можеме директно да ја видиме. Причината е во тоа што Месечината е плимно „заклучена“ со Земјата, односно ротира околу својата оска точно онолку време колку што ѝ треба да направи една орбита околу нашата планета. Затоа ние секогаш ја гледаме истата нејзина страна, додека другата останува свртена наспроти нас, но не и без сончева светлина.
Тоа значи дека и далечната страна на Месечината има свој ден и своја ноќ. Сонцето секогаш осветлува половина од Месечината, а другата половина останува во сенка, па кога од Земјата гледаме полна Месечина, на нејзината далечна страна е ноќ, а кога кај нас е млада Месечина, таму е ден. Популарниот израз „темна страна“ затоа е повеќе културна навика отколку научно точен опис.
Но таа страна навистина е поинаква. За разлика од блиската страна, која има големи темни рамнини од зацврстена лава, далечната страна е многу пократереста, со посветли висорамнини и многу помалку таканаречени мориња. Таму се наоѓа и басенот Јужен пол-Ајткен, една од најстарите и најголемите ударни структури во Сончевиот систем, што ја прави далечната страна клучна за разбирање на раната историја на Месечината.
Токму затоа научниот интерес за оваа страна расте. Новите анализи на примероци од кинеската мисија Чанге-6, првите донесени токму од далечната страна, покажуваат дека нејзината внатрешност била релативно поладна од онаа на блиската страна. Тоа дополнително ја зацврстува сликата дека Месечината не е симетрично небесно тело, туку свет со две различни лица, од кои едното со децении погрешно го нарекувавме „темно“.