Нападите на Израел врз Либан продолжија и покрај разговорите со Иран

Нападите на Израел врз Либан продолжија и на 11 април, во момент кога во Исламабад почнаа чувствителните разговори меѓу САД и Иран за поширока деескалација на кризата на Блискиот Исток. Додека американски и ирански претставници се обидуваат да ја претворат кревката пауза во политички процес, израелските удари врз цели поврзани со Хезболах испраќаат спротивна порака: дека лебанскиот фронт не е замрзнат и дека Вашингтон и Техеран засега не успеваат да го наметнат истиот речник за тоа што точно значи прекин на огнот.

Токму тука е јадрото на спорот. Израел и САД практично порачуваат дека судирот со Хезболах не е дел од американско-иранската рамка, додека Иран, дел од европските сојузници и посредниците од Пакистан инсистираат дека Либан мора да биде вклучен ако некој навистина зборува за регионална деескалација. Францускиот претседател Емануел Макрон веќе јавно побара примирјето да важи и за Либан, што покажува дека несогласувањето не е само дипломатска нијанса, туку суштински судир околу самата архитектура на мирот што се преговара.

Последните извештаи од терен дополнително ја разоруваат вербата дека разговорите можат брзо да донесат смирување. Associated Press објави дека израелски удар погодил зграда на либанските државни безбедносни сили во Набатије и убил најмалку 13 припадници на таа служба, додека Reuters предупреди дека Либан влегува во директни разговори со Израел со многу малку надежи освен да се запре крвопролевањето. Во таква атмосфера, секој нов напад не е само воен настан, туку и политичко минирање на разговорите меѓу САД и Иран уште пред тие да влезат во потешката фаза на санкции, Ормускиот Теснец и нуклеарната програма.

Затоа приказната за Либан станува тест за сериозноста на целиот процес. Ако Вашингтон не може или не сака да ја оттурне израелската линија дека Либан е „посебен фронт“, тогаш Техеран тешко ќе прифати поширок договор како рамнотежен. А ако Иран продолжи да го условува напредокот токму со прекин на ударите врз Либан, тогаш Исламабад може да остане само место каде се судираат услови, а не место каде почнува вистински договор. Во тој распоред на сили, Либан веќе не е спореден терен, туку првата вистинска мерка за тоа дали дипломатијата има тежина поголема од ракетите