Skip to content
Историјата понекогаш не ја пишуваат само победниците на семафорот. Ја пишуваат и луѓето што први ја отвораат вратата низ која подоцна ќе поминат многумина. Токму тоа го направи Лина Ѓорческа.
Зоран БОЈАРОВСКИ
Денес македонскиот тенис ќе испише страница што никој повеќе нема да може да ја избрише.
Лина Ѓорческа ќе излезе на тревата на теренот број 2 на Вимблдон како првата македонска тенисерка што успеала да избори место во главниот турнир на најпрестижниот тениски шампионат во светот. Колку и да изгледа едноставно напишано, зад оваа реченица стојат години работа, безброј часови тренинг, патувања, повреди, разочарувања и упорност што ретко кој ја гледа.
Тоа е историски успех.
И токму затоа би било неправедно уште пред да започне мечот да го мериме само низ призмата на резултатот.
Ждрепката сакаше уште на стартот да ја соочи со минатогодишната финалистка Аманда Анисимова – една од најсилните тенисерки на денешницата. На хартија, фаворитот е јасен. Но спортот одамна нè научил дека натпреварите не се добиваат на хартија.
Уште повеќе, Лина не стигна до Вимблдон затоа што имала лесен пат.
Стигна затоа што се бореше.
И токму борбата, а не звучното име на противничката, е нејзиниот најсилен адут.
Во деновите по историскиот пласман јавноста, сосема разбирливо, се понесе од еуфоријата. Почнаа пресметки, прогнози, надежи за нови сензации. Тоа е природно. Секој сака чудо.
Но понекогаш, токму нашите најдобри намери создаваат дополнителен товар врз рамениците на спортистот.
Лина утре нема потреба да излегува на теренот за да ни докажува дека припаѓа таму.
Таа тоа веќе го докажа.
Нема потреба да игра за да ги оправда туѓите очекувања.
Доволно е да игра како што знае.
Да биде своја.
Да се бори за секој поен, како што се бореше за секој чекор до Вимблдон.
А резултатот…
Резултатот ќе биде само дел од приказната.
Затоа што историјата понекогаш не ја пишуваат само победниците на семафорот.
Ја пишуваат и луѓето што први ја отвораат вратата низ која подоцна ќе поминат многумина.
Токму тоа го направи Лина Ѓорческа.
Утре на теренот нема да биде само една македонска тенисерка.
Ќе биде симбол дека и од Македонија може да се стигне до најголемата сцена во светскиот тенис.
Можеби токму утре, некое девојче што првпат ќе гледа Вимблдон ќе си каже: „И јас можам.“
А ако тоа се случи, тогаш оваа приказна ќе има многу поголемо значење од еден меч.
Ќе стане почеток на нешто ново.
Затоа да не ѝ правиме притисок.
Ѝ должиме аплауз.
За храброста.
За истрајноста.
За тоа што успеа да стигне таму каде што досега не стигнал ниту еден македонски тенисер или тенисерка.
Без разлика што ќе покаже семафорот по последниот поен, Лина Ѓорческа веќе остави трага што ќе остане запишана во историјата на македонскиот спорт.
А вистинската вредност на таа трага нема да се мери само по еден резултат.
Ќе се мери по бројот на деца што утре ќе поверуваат дека со доволно работа, талент и истрајност, сонот наречен Вимблдон не е резервиран само за големите тениски сили.
Туку и за Македонија.
