Skip to content
Петре Шилегов веќе не настапува како внатрепартиски коректив, туку како човек што јавно ја турка СДСМ во ново внатрешно распаѓање. Тоа не почна вчера. Уште на 17 декември 2025 тој јавно побара оставка од Венко Филипче, а во изминатите месеци критиките не ги водеше како внатрешна дебата, туку како отворена политичка пресметка што кулминираше со најавата дека „поголема група социјалдемократи“ ќе бара смена на раководството. Во партија што е во опозиција и се обидува да закрепне, таквиот настап не изгледа како реформа, туку како дополнително слабеење на и онака разнишаната структура.
Токму затоа тезата на Филипче дека тука не станува збор за „поинакво мислење“, туку за процес што ја дели партијата, има политичка тежина. Лидерот на СДСМ изјави дека одлуката за иницирање постапка за исклучување на Шилегов била донесена со консензус во Извршниот одбор и дека никој не гласал против. Тоа значи дека раководството не реагирало на еден изолиран испад, туку на оценка дека јавната кампања на Шилегов веќе преминала во обид за внатрешно ситнење на партијата.
Шилегов можеше да отвори расправа на партиски органи, да бара конгресна проверка на довербата или да понуди јасна алтернатива. Наместо тоа, тој избра медиумски притисок, драматична реторика и мобилизација на незадоволството пред камера. Со таков пристап не се гради нова насока, туку се руши преостанатата партиска кохезија. Во момент кога СДСМ се обидува да изрши притисок врз Владата за подобар живот на граѓаните во услови на општа сиромаштија и корупција, секоја ваква внатрешна војна директно ѝ помага на власта, затоа што вниманието се трга од нападот врз ВМРО-ДПМНЕ и се префрла на распадот на Бихаќка.
Во таа смисла, Филипче е во право и кога без многу дипломатски обвивки вели дека ваквото однесување му оди во прилог на ВМРО-ДПМНЕ. Не мора тоа нужно да значи дека секоја критика е нарачана, но значи дека резултатот е ист: СДСМ треба да изгледа поделено и зафатено само со себе, додека има важни цели. А партија што јавно си ги пресметува лидерот, поранешниот градоначалник и целото раководство, не испраќа порака на подготвеност за власт, туку порака на длабока внатрешна нестабилност.
Затоа проблемот повеќе не е во тоа дали Шилегов има право на критика. Има. Проблемот е што ја претвори критиката во јавен процес на демонтажа на сопствената партија. Во вакви услови, потегот на Филипче може да се чита како суров, но политички логичен обид да се пресече внатрешното трошење пред да прерасне во целосен раскол. Ако СДСМ сака да преживее како сериозна опозициска сила, тогаш мора да направи јасна разлика меѓу внатрешна дебата и внатрешно рушење. Во случајот со Шилегов, таа граница одамна е помината.
Леон БАКРАЧЕСКИ