Од закана до повлекување: дали Мицкоски ја затвори темата за избори откако ги виде своите анкети

Кога Христијан Мицкоски денеска рече дека годинава нема да има предвремени парламентарни избори и дека целта остануваат редовните во 2028 година, тоа не звучеше како нов став, туку како конечно затворање на тема што самиот со месеци ја држеше отворена. Разликата е во тоа што сега ја претставува како недржавничка и непотребна, иако до пред неколку месеци истата можност ја користеше како политичка порака кон опозицијата.

Хронологијата е прилично јасна. На 8 октомври 2025 Мицкоски не ја исклучи можноста од предвремени избори по локалните, велејќи дека по очекуваната победа на ВМРО-ДПМНЕ „логично би било“ да се размислува за нов четиригодишен мандат. На 23 октомври веќе директно ѝ порача на опозицијата да внимава што посакува, затоа што предвремени избори „може и да им се случат“. Тогаш изборите не беа товар, туку инструмент на политички притисок.

Од почетокот на 2026, реториката почна нагло да се менува. На 20 февруари Мицкоски рече дека нема да има предвремени парламентарни избори и тоа го врза со два аргументи: дека „на ниту едно мерење“ граѓаните не даваат предност на таков потег и дека и граѓаните и меѓународната заедница од Владата очекуваат реформи и испорака, а не нов изборен циклус. На 12 март линијата беше уште потврда: фокус на економски раст, консолидирање и редовни избори во 2028. Денешната изјава е само најцврстата формулација на таа веќе започната корекција.

Во таа промена денеска влезе и нов елемент. СДСМ објави дека дошла до, како што ја нарекува, „реалната анкета“ на ВМРО-ДПМНЕ, која наводно покажува сериозен пад на довербата во политиките на партијата, незадоволство од нивните градоначалници и локални власти, како и мнозинска неподдршка за блокадите во Собранието. Според тврдењето на СДСМ, токму затоа анкетата наводно се чувала во партиското седиште и не се пласирала јавно. Но во овој момент тоа останува партиско тврдење: СДСМ не објави сам документ, примерок, методологија или бројки што независно би можеле да се проверат.

Тука е и клучната аналитичка точка. Не постои јавен доказ дека Мицкоски „се уплашил“ токму од внатрешни анкети. Но постои јасен факт дека неговата политичка сметка се смени. Во октомври, кога локалниот моментум беше свеж, темата за предвремени избори се пушташе како закана. Во февруари и март, кога владата веќе мора да брани резултати, цени, коалициска стабилност и реконструкција, истата тема одеднаш станува недржавничка, непотребна и спротивна на јавното расположение. Тоа е промена на позицијата, не случајна доследност.

Затоа, попрецизно од тезата дека премиерот се уплашил е да се каже дека се повлекол од тема што повеќе не му носи чиста корист. Ако СДСМ навистина дошла до автентични внатрешни мерења што покажуваат незадоволство, тогаш тоа само го објаснува дополнителниот мотив за тоа повлекување. Ако, пак, такви бројки не постојат или не се толку драматични, и без нив останува видливо дека Мицкоски од „може да им се случат“ стигна до „немаме намера“. А токму таа разлика е најважниот политички факт во оваа приказна.