Skip to content
Очигледно е дека офанзивата поврзана со идентитетот и целата агенда што Белград ја „гази“ врз Црна Гора ќе добие на интензитет. Целта на српскиот режим е јасно наведена неколку пати во медиумите што ги контролира. Со сите средства, мора да се спречи границата меѓу Црна Гора и Србија да стане граница на Европската Унија (ЕУ) и приватна држава на браќата Вучиќ. Црна Гора како држава и народ мора да се врати во „братската прегратка“ на големосрпскиот организиран криминал, кој ја продолжува политиката од 1990-тите на посуптилен начин и под ново име – Српски свет.
Врвот на Српската православна црква (СПЦ) со теренски оперативци, криминални картели и некои од таканаречените српски политички партии во Црна Гора работат на истата задача. На нив може да се додадат и српско-свесни „граѓани“ од другите партии во владејачката коалиција. Заедничкиот именител што ја координира работата на сите е Безбедносната и информативна агенција (БИА) на Република Србија, наследник на озлогласената УДБА. Ова беше јавно и детално опишано во текстот на „Вечерне новости“ од крајот на август 2024 година, уреден од Милорад Вучелиќ. Вучелиќ е познат како воен пропагандист на Слободан Милошевиќ од 90-тите, кој сега му служи на Вучелиќ. Во овој потфат, тие добиваат изобилство помош од Русија и нејзините служби, но и од делови од поранешниот режим на Мило Ѓукановиќ, кои немаат интерес Црна Гора да стане земја ослободена од криминал и корупција. Неодамнешното објавување на досиејата на Епштајн покажа дека проектот на Ѓукановиќ за приватна држава имал силна поддршка од Русија и нејзините оперативци во ЕУ.
Манифестот на БИА и пофалбите за нејзиниот тогашен началник на операциите Марко Парезановиќ во „Новости“ се појавија само неколку месеци откако Црна Гора ги затвори привремените и ги доби конечните критериуми за затворање на сите поглавја со Европската комисија (ЕК) во јуни 2024 година.
Веднаш по добивањето на конечните критериуми од ЕК, премиерот Милојко Спајиќ беше уценет од Блокот „За иднината на Црна Гора“ (ЗБЧГ), предводен од Милан Кнежевиќ, да усвои резолуција за Јасеновац со цел да ги расипе односите со Хрватска и да го блокира затворањето на поглавјата. Александар Вучиќ претходно одби да ја усвои истата резолуција во српскиот парламент „за да не ѝ наштети на европската иднина на Србија“. Затоа, претседателот на црногорскиот парламент, Андрија Мандиќ, доби задача да биде формален иницијатор на резолуцијата во својот дом. До одреден степен, намерата успеа. Хрватска го блокираше Поглавјето 31, кое се однесува на надворешната политика, одбраната и добрососедските односи. После тоа, бројот на спорови со Хрватска нагло се зголеми, на задоволство на Белград.
Исто така, имаше вистински пробив во приказните за идентитетот на партиите на Вучиќ, првенствено на Демократската народна партија (ДНП) на Кнежевиќ околу статусот на српскиот јазик во Црна Гора и промената на знамето. Во исто време, беа започнати бројни комеморации за четничките касапи и рехабилитација на нацистичките соработници од пред и за време на Втората светска војна. Додека градот Загреб ги отстранува имињата на улиците на поединци кои се дури и индиректно поврзани со колаборационистичкиот режим на НДХ, Плевља добива плоштад именуван по патријархот на Српската православна црква, Варнава Росиќ, отворен поддржувач на Адолф Хитлер и неговата политика. Ова е единствениот жител на Плевља за кого Хитлер лично изразил сочувство во 1937 година.
Делови од властите во градовите управувани од партијата на Кнежевиќ и Мандиќ отворено ги слават српските национални празници, одат на поклонение во Белград како да е нивна татковина, ги фалат браќата Вучиќ и сакаат да бидат во друштво на криминалци блиски до браќата. Медиумите на Вучиќ во Црна Гора минатата година започнаа отворена кампања против ЕУ. Државната администрација, нереформираното судство, полицијата и другите служби во Црна Гора се распаѓаат на работ.
Овој притисок од Србија не наиде на добро дури ни на сите црногорски Срби. Митрополитот црногорско-приморски, Јоаникиј Мицовиќ, почна да се дистанцира од режимот на Вучиќ. Минатата година, тој ги поддржа студентските протести во Србија и, заедно со уште пет владици на Српската православна црква, се дистанцира од навредливиот јазик на Српската црква против студентите во писмо до патријархот. Подоцна, тој индиректно се извини за својот говор во Лиевца Поле во Босна и Херцеговина, велејќи дека немал намера да ги оправда или величи четничките злосторства. Тој, исто така, повика на основање институт кој независно и непристрасно ќе ги истражува сите злосторства од Втората светска војна и повоениот период. Белград беше најлут на него затоа што јавно и недвосмислено го поддржа влезот на Црна Гора во ЕУ. Неговиот колега, владиката од Никшиќ и Будимље, Методиј Остојиќ, беше воздигнат во ранг на митрополит поради ова и почна да шири антицрногорска пропаганда и уште посилно да го фали Вучиќ.
Лидерот на Новата српска демократија (НСД) и претседател на парламентот, Андрија Мандиќ, исто така почна да се дистанцира првото семејство на Србија. Неговите независни меѓународни настапи и приеми на високо ниво во Израел, Велика Британија, Шпанија, Брисел итн. ги активираа алармите на српската државна безбедност. Вучиќ јавно го прогласи Кнежевиќ за „водач на српскиот народ во Црна Гора“. Неговите медиуми и служби го насочија сечилото против митрополитот Јоаники и Мандиќ со руска помош. Пораката од Руската служба за надворешно разузнавање (СВР) против Вселенската патријаршија, како што наскоро се покажа, имаше за главна цел дискредитирање на Јоаники, кого го сомневаа за тајни договори со Цариград и црковен сепаратизам. Од перото на извесен Владимир Вуковиќ, во режимските медиуми се објавуваат текстови, напаѓајќи го Андрија Мандиќ, од кого се очекува да ја „чува српската чест“ заедно со оние што му служат на господарот Вучиќ. Му се испраќа јавна порака за тоа што се очекува од него. Ова вклучува некои новинари „по потекло“ и директно од Црна Гора, кои го поздравуваат заминувањето на Кнежевиќ од власт, додека го изедначуваат Мандиќ со севернокорејскиот лидер кој ја сака фотелјата.
Предупредувања до Мандиќ доаѓаат и од неговата сопствена партија. Општинскиот совет на Жабљак оваа недела усвои резолуција со која, покрај државното знаме, тробојката треба да се постави и на јавните институции на оваа општина како „симбол на српскиот народ“. Резолуцијата беше предложена и едногласно поддржана од советниците на НСД, заедно со коалициските партнери „Дурмиторска иницијатива“ и „Демократ“. Според НСД, тробојката е историски и културен симбол на народот, кој го сочинува мнозинството од населението во Жабљак (52,6%). Градоначалникот на Жабљак, Радош Жугиќ, изјави дека одлуката не го загрозува суверенитетот на Црна Гора. Така, црногорската тробојка со грбот од времето на Кралството Црна Гора ќе биде потсетник за историскиот континуитет и различните идентитети на граѓаните. Дека станува збор за политички и пропаганден инженеринг со надворешно влијание сведочи фактот дека, според пописот од 1981 година, Србите во Жабљак биле само 0,5%. Сите претходни пописи укажуваат на присуство само на еден идентитет – црногорскиот. Општината изјави дека знамето и заклучокот се порака до државните власти да најдат „заеднички јазик за прашањата на идентитетот“.
Премиерот Спајиќ презентираше иницијатива наречена „Барометар 26“ кон крајот на 2024 година со четири главни принципи. Еден од нив е прекин на фокусот на поларизирачките прашања што го забавуваат процесот на интеграција во ЕУ. Документот беше усвоен од владата како платформа за европска интеграција со цел завршување на преговорите за членство во ЕУ до крајот на 2026 година. И ДНП и Социјалистичката народна партија (СНП), која наводно е граѓанска партија, го поддржаа „Барометар 26“ заедно со сите други „Срби“.
ДНП и другите партии на Вучиќ, исто така, неколку пати го поддржаа просторниот план за колекторот Ботун. ДНП, во своите контакти со амбасадите на ЕУ, се заколна дека го поддржува влезот на Црна Гора во Унијата.
Кога господарите од Белград намигнуваат, сето ова повеќе не важи. За време на протестите во Зета, околу собирачот беше забележано присуство на криминалци и агенти во служба на српската државна безбедност. Истите „домари“ претходно беа забележани во униформи во Чачиланд и во општините во Србија каде што се одржуваа локални избори, со цел да се заплаши локалното српско население за да гласа за Вучиќ.
Ниту премиерот ниту цивилниот дел од владата сè уште не одговориле соодветно на мрежните напори за отстранување на Црна Гора од европскиот пат. Маските одамна паднаа. | BGNES
Анализа на црногорскиот публицист Јово Мартиновиќ за Монитор.цо.ме