Иранските државни медиуми го објавија соопштението на Иранскиот совет за безбедност и потврдија дека шефот на националната безбедност на земјата, Али Лариџани, е убиен, по претходната потврдата и за смртта на командантот на Басиџ, Голамреза Солејмани.
Израел вчера соопшти дека Лариџани е убиен во напад врз Техеран синоќа, тврдење што Иран првично го негираше со објавување рачно напишана порака на своите социјални медиуми.
Ликвидацијата на Али Лариџани на 17 март 2026 година претставува најзначајниот удар врз иранската државна структура по атентатот на врховниот лидер ајатолахот Али Хамнеи на 28 февруари. Како секретар на Врховниот совет за национална безбедност, Лариџани се сметаше за де факто лидер на режимот во преодниот период, управувајќи со клучните нуклеарни преговори и регионални стратегии.
Неговата смрт, заедно со неговиот син Мортеза Лариџани и заменик-советникот Алиреза Бајат, укажува на прецизно таргетирана операција на Израелските одбранбени сили (ИДФ) насочена кон елиминирање на политичкиот и воениот врв на Иран.
Овој чин не е изолиран инцидент, туку дел од поширока офанзива во која претходно беа елиминирани и Али Шамкани, влијателен советник за безбедност, Амир Насирзаде, министер за одбрана, Мохамед Пакпур, командант на Револуционерната гарда и Абдолрахим Мусави, началник на Генералштабот на вооружените сили.
Успешното извршување на нападот врз скривалиштето на Лариџани во Техеран открива длабока инфилтрација на израелското разузнавање во највисоките кругови на иранската безбедност. Иако иранските државни медиуми првично се обидоа да ја демантираат веста преку објавување на рачно напишана белешка од Лариџани за бродот УСС Дена, брзата потврда на неговата смрт од страна на Врховниот совет за национална безбедност го разоткри неуспешниот обид за дезинформација.
Според извештаите на Канал 12, операцијата била одложена за да се осигура присуството на Лариџани во специфичен објект, што потврдува дека Израел поседува информации во реално време за движењето на клучните фигури. Оваа тактичка супериорност создава параноја во преостанатото раководство, дополнително парализирајќи го процесот на донесување одлуки во критични моменти за опстанокот на државата.