Skip to content
Автопатот Кичево–Охрид, проект што со години се претвора во симбол на пролонгирање, грешки и нови трошоци, денес влезе во уште една фаза на поскапување. Осмиот анекс на договорот е потпишан, а со него се отвора простор за нови 186,28 милиони евра за довршување на делницата. Потпис на анексот ставил и директорот на Јавното претпријатие за државни патишта Коце Трајановски, кој од 2024 година ја води институцијата задолжена за овој проект.
Со новиот документ, приказната за овој автопат уште еднаш се оддалечува од идејата за „финален рок“ и се приближува до сликата за инфраструктурен бунар без дно. Според објавените податоци, вредноста на претходниот договор и анексите се зголемува за 186,28 милиони евра, а дополнително се предвидуваат и 18,63 милиони евра за неопходни непредвидени и дополнителни работи. Тоа ја крева вкупната вредност на проектот на околу 803 милиони евра.
Оваа бројка сама по себе го објаснува размерот на проблемот. Автопатот што почна како еден од клучните патни зафати на Коридор 8 сега е пример како лошо подготвен проект, со сериозни пропусти во планирањето и со години дополнителни корекции, може да ја чини државата стотици милиони евра повеќе. Наместо приказна за побрза врска меѓу Кичево и Охрид, јавноста повторно добива приказна за нов анекс, нови пари и ново ветување дека овојпат крајот навистина е близу.
Новиот рок за завршување на градежните работи е 31 мај 2027 година, а во пакетот се предвидени и дополнителни 151 ден за добивање употребна дозвола. Тоа значи дека и по 12 години од почетокот на изградбата, државата и натаму не зборува за конечен затворен проект, туку за нов административен и градежен хоризонт. Со секое ново пролонгирање, овој автопат сè помалку изгледа како инфраструктурна инвестиција, а сè повеќе како долгорочен товар што ја следи секоја власт.
Најтешкиот дел од приказната е што ова поскапување веќе не може да се правда само со „затекнати проблеми“. Кога еден проект влегува во осми анекс, јавноста веќе не слуша технички објаснувања, туку ја гледа сметката. А таа сметка покажува дека автопатот Кичево–Охрид одамна престана да биде само патен проект. Тој стана политички документ за тоа како државата гради, како ги пресметува ризиците и како секоја нова власт ветува дека ќе го заврши она што претходната не успеала, но по уште повисока цена.