Skip to content
Сведочењето на Ивана Белчева во процесот против Стојанче Јовановски не ја отвори само сцената од еден напад во парк, туку повторно ја отвори суштината на целиот случај: насилството не било невидливо, туку било видено, именувано и препознаено во моментот кога се случувало. Белчева сведочеше дека му кажала оти прави кривично дело, а тој, според нејзиниот исказ, само ја гледал „заледено“, без збор, по што си заминал кога сфатил дека е повикана полиција. Таа кажа и дека девојчето Катја се тресело и плачело, додека околината не реагирала како што налага тежината на ситуацијата.
Токму затоа најважното во ова рочиште не е драматичноста на една реченица, туку фактот дека уште тогаш имало директно предупредување дека пред очи се случува насилство. Според порано објавеното сведочење на Белчева за нападот од 19 декември 2025 година во Ѓорче Петров, таа не само што го видела тепањето на Ивана пред детето, туку и го заштитувала девојчето додека траел нападот. Тоа значи дека во овој предмет веќе одамна не станува збор за сомнеж што никој не можел да го препознае, туку за насилство кое имало и сведок, и пријава, и дете што физички реагирало на стравот.
Судскиот процес веќе покажува дека ваквите сцени не биле изолиран инцидент. Обвинението го товари Јовановски за загрозување на сигурноста, тешка телесна повреда сторена при семејно насилство и наведување на самоубиство, со теза дека подолг период сурово и нечовечно постапувал кон сопругата, која била ставена во положба на фактичка и егзистенцијална зависност. Во претходните рочишта и други сведоци опишуваа тепање, закани и понижување, а мајката на Ивана сведочеше дека ќерка ѝ со години живеела во страв.
Но случајот одамна излезе од рамката на индивидуална кривична одговорност. Внатрешната контрола во МВР веќе утврди пропусти кај 39 полициски службеници што постапувале по пријавите за семејно насилство во овој предмет. Во објавените информации за истиот напад од декември 2025 се наведува и дека на полицијата ѝ требале 45 дена да го извести Центарот за социјални работи, при што настанот бил третиран како прекршок на јавен ред и мир. Ако тоа е точната институционална трага по еден напад што имал сведок, исплашено дете и јасна пријава, тогаш проблемот не е само во насилникот, туку и во системот што не ја препознал или не ја следел тежината на насилството.