Skip to content
Денес, вторник 10 февруари, Скопје се буди со слика што стана редовна во држава со ниски плати: работниците мора да ја блокираат институцијата што треба да ги претставува, за да ги натера пратениците барем да ја слушнат темата за минималната плата. ССМ најави синдикална блокада од 9 часот, со затворање на улиците „Даме Груев“ и „11 Октомври“, како директен притисок Собранието конечно да престане да се прави глуво за барањето за повисок минималец и за рез на функционерските привилегии.
Пораката што ја испраќа синдикатот е проста и болна: кога парламентот ја држи закочена законската интервенција, сиромаштијата не е дебата, туку месечен минус во секое домаќинство. Претседателот на ССМ, Слободан Трендафилов, тврди дека додека пратениците одолговлекуваат, семејствата се „посиромашни“ за околу 9.500 денари месечно – колку што, според него, пораснала синдикалната минимална кошница. Во истиот пакет се повтори и барањето пратеничките плати да се намалат за 80% и да се укине практиката функционерите да се врзуваат со „просечна плата“ во земја каде што просекот е далеку од реалноста на мнозинството.
Токму тука се гледа срамната асиметрија: за стандардот на работникот Собранието има трпение, процедури и изговори; за сопствената удобност има чувствителност и принципи. Претседателот на Собранието, Африм Гаши, порача дека протест може да има, но да не се попречи „правото на работа“ на пратениците. Пораката звучеше како парламентот да е загрозен, а не граѓаните што живеат од минималец. Наместо јасен став дали ја поддржува минималната плата и функционерските резови, Гаши зборуваше за „нивелирање“ на платите по приоритет и функција, како да е проблем редоследот на удобноста, а не фактот дека работниците со години се оставени да преживуваат.
Иронијата е до крај: работниците одамна работат, но не живеат од тоа што го заработуваат; пратениците денес треба да „работат“ во услови на блокада, па државата одеднаш станува чувствителна на правата и протоколите. Трендафилов токму затоа ги повика пратениците да дојдат пеш или со јавен превоз, како што тоа го прават работниците, и потсети на една од најиритантните точки во јавноста – пратеничките привилегии, меѓу нив и патните трошоци, кои ретко кој ги оправдува со реална работа и резултати.
Во позадина на денешниот протест стои уште една порака што ги разголува приоритетите: делови од администрацијата веќе си обезбедуваат модел на раст преку свои договори, додека минималецот – основата од која се пресметуваат голем дел плати и додатоци – останува заглавен во политичка тишина. Таа тишина е причината поради која улицата станува календар на приоритети, а не Собранието.
Денешната блокада не е „пречка“ за работата на пратениците. Таа е симптом дека Собранието одамна престанало да работи за оние што го финансираат. Ако пратениците навистина го разбираат „правото на работа“, тогаш првото што треба да го признаат е правото на достоинствена плата – затоа што без тоа, нивната работа е само за фотелјата.