Skip to content
Дали системот затаи во случајот со смртта на мајката и нејзината ќерка во Тафталиџе стана, централно прашање по трагедијата што ја потресе јавноста на 2 март, откако во скопската населба Тафталиџе беа пронајдени мртви 31-годишна жена и нејзината шестгодишна ќерка.
Братот на жената на социјалните мрежи јавно обвини дека со години биле пријавувани семејно насилство, закани и обид за убиство, без соодветна институционална реакција.
Она што засега е официјално потврдено е дека двете починале по пад од станбена зграда во комплексот „Алумина“ во Тафталиџе, по што на местото излегле полициски екипи и обвинител. Според информациите што ги пренесоа домашните медиуми повикувајќи се на МВР, случајот првично бил пријавен како самоубиство, но конечната квалификација не е соопштена и зависи од увидот и од натамошната истрага.
Сомнежот дека зад трагедијата можеби стои подолга историја на институционално непрепознаено или недоволно процесирано насилство дојде од семејството. Во јавната објава што ја пренесоа повеќе медиуми, братот на починатата тврди дека имало години на физичко и психичко насилство врз мајката и детето, закани, пријавувања и дури обид за убиство во државна институција. Тој наведе и дека неговата сестра токму тој ден повторно требало да оди во социјалните служби. Овие наводи, засега, не се јавно потврдени од МВР или од Обвинителството.
Токму затоа, случајот веќе не е само црна хроника, туку и тест за тоа дали системот навреме реагирал таму каде што требало. Ако се потврди дека институциите навистина имале претходни пријави и сознанија, а не постапиле доволно ефикасно, тогаш прашањето за одговорноста ќе се отвори многу пошироко од рамките на еден поединечен настан. Во моментот кога семејството зборува за системски пропуст, а институциите сè уште не даваат одговор дали и како постапувале по претходни пријави, трагедијата во Тафталиџе добива и тешка општествена димензија