Државата го вперува прстот во центарот за социјални работи

Јавното обвинителство отвори предмет по допрен глас за да провери дали во Центарот за социјални работи – Скопје имало неправилности што можат да содржат елементи на кривично дело во случајот со трагичната смрт на мајка и малолетно дете по пад од висококатница во Карпош. Предметот е доставен на постапување во Основното јавно обвинителство Скопје, кое треба да спроведе проверки и да утврди дали евентуалните пропусти се кривично релевантни и гонливи по службена должност.

Државата реагираше откако инспекциски надзор констатирал недостатоци во постапувањето на социјалните служби, а клучниот „црвен аларм“ е дека не бил остварен непосреден контакт со жртвата и не бил направен непосреден увид во домаќинството, иако претходно постоела закажана средба и имало административни контакти. Во систем каде што семејното насилство не се „најавува“ однапред, токму директниот контакт и проценката на ризик се првата линија на заштита – и првата точка каде што секој пропуст станува потенцијално фатален.

Временската линија што излегува од институционалните записи го отвора најнепријатното прашање: колку рано државата имала сигнал, а колку доцна реагирала. Семејството било евидентирано во Центарот во октомври 2025 година, во рамки на постапување по бракоразводна тужба. Потоа, на 2 февруари 2026 во Центарот пристигнал и бил заведен допис од МВР за физички напад од 19 декември 2025 година. Ова е моментот кога насилството престанува да биде „приватен конфликт“ и станува документ со институционална тежина – документ што бара итна, активна и проверлива интервенција.

Паралелно со проверките за социјалните служби, се води и кривичната постапка за самиот настан. Во истрагата за смртта на мајката и детето беше наредена обдукција, се прибираат видео-снимки, се вршат распити и екстракции од мобилни телефони, а едно лице е задржано за испитување на евентуална кривична одговорност. Овие дејствија треба да ги фиксираат фактите за тоа што се случило во клучните часови, но не ја одговараат дилемата што ја мачи јавноста: дали трагедијата имала институционална предисторија што можела да се пресече.

Токму затоа предметот за ЦСР има пошироко значење од една дисциплинска проверка. Тој е тест за тоа дали системот ќе остане на реактивното „после трагедија“, или ќе се отвори прашањето за конкретна одговорност по синџир – кој видел, кој знаел, кој имал законска обврска да реагира и што точно направил, во кои рокови и со какви мерки. Во услови на зголемен број случаи на семејно насилство и повторувачки трагедии, јавноста бара не уште една изјава дека „ќе се утврди“, туку механизам што ќе спречи истата шема да се повтори на следната адреса.