Skip to content
Политичката расправа за горивата деновиве не се врти само околу цената на барелот, туку и околу политичката меморија. Откако Регулаторната комисија за енергетика на 9 март ги зголеми малопродажните цени на горивата во просек за 14,27 отсто, со дизел поскап за 14,50 денари по литар и бензините за по 5 денари, опозицијата ја отвори темата што власта денес е подготвена да направи за да го ублажи ударот врз граѓаните.
СДСМ побара намалување на ДДВ за горивата од 18 на 5 отсто, намалување на акцизата за 4 денари и нула ДДВ за основните прехранбени производи, тврдејќи дека Владата не реагира иако ценовниот шок веќе се прелева врз стандардот. Потоа, на 11 март, партијата ја заостри пораката и директно обвини дека ВМРО-ДПМНЕ имала едни ставови кога била во опозиција, а сосема други сега кога ја има власта и инструментите да интервенира.
Тоа обвинување не останува само на дневнополитичка реторика. Во ноември 2022 година ВМРО-ДПМНЕ јавно најави предлог-закон со кој се бараше 50 отсто намалување на акцизите за бензинот и дизелот, а тогашните партиски претставници отворено велеа дека, иако Владата не може да влијае на светските берзи, може да влијае врз давачките што ги плаќаат граѓаните и компаниите. Партијата тогаш тврдеше дека со таа мерка цените на горивата би биле значително пониски.
Токму тука се отвора најнезгодното прашање за денешната власт. Ако намалувањето на акцизите било легитимна и нужна мерка кога ВМРО-ДПМНЕ беше опозиција, тогаш зошто истата логика денес не се претвора во конкретна одлука? Особено што и самиот премиер Христијан Мицкоски пред само неколку дена изјави дека се разговара со Министерството за финансии за акцизите и даночните стапки со цел да се ублажи ударот врз животниот стандард. Значи, просторот за интервенција не е непознат, туку признат и од самата власт.
Во оваа слика, двојниот аршин не е само партиска навреда, туку политички проблем што лесно се чита и без многу толкување. Додека беа во опозиција, намалената акциза беше претставувана како брз и праведен одговор на кризата. Сега, кога се на власт и кога ценовниот удар веќе стигна до бензинските пумпи, истата мерка останува само во зоната на можност, разговор и калкулација. За граѓаните, разликата меѓу тогаш и сега не е идеолошка, туку се мери по литар.