Една недела по апсењето на Мадуро, нови детали од апсењето

Седум дена по американската операција „Absolute Resolve“, во која беше приведен венецуелскиот лидер Николас Мадуро заедно со сопругата Силија Флорес, во јавност излегуваат нови детали за разузнавачката подготовка и за методите што наводно ја направиле акцијата можно „да помине како по шема“.

Според информации објавени во повеќе западни медиуми, клучниот столб на планот бил човечкиот извор: лице од внатрешниот круг што давало точни и навремени податоци за движењата и локацијата на Мадуро. Паралелно, специјалните единици тренирале на реплика од објектот каде што се очекувало да се наоѓа, што упатува на операција со долга предисторија и детална „карта“ на теренот.

Во ноќта на акцијата, според Reuters и The Washington Post, биле активирани воздушни удари и поддршка со електронско војување, а во оперативниот „пакет“ се споменуваат повеќе од 150 летала од дваесетина бази, со хеликоптери што се движеле ниско над теренот за да се избегне рано откривање. И покрај отпорот, нема пријавени американски загуби, додека дел од венецуелската безбедносна структура претрпела значителни загуби.

Најконтроверзниот сегмент, меѓутоа, е „темнината“ над Каракас. Повеќе извештаи опишуваат прекин на електрична енергија во делови од градот непосредно пред влегувањето на специјалците, а американски изјави и експертски анализи отвораат сомнежи дека станувало збор за кибер-олеснето затемнување – иако јавен, проверлив доказ досега не е презентиран. Во таа сива зона останува прашањето дали темнината била резултат на намерна интервенција или на ранливоста на венецуелската електромрежа.

Паралелно, Куба соопшти дека 32 нејзини државјани – припадници на вооружени и разузнавачки структури – загинале за време на акцијата, што дополнително ја усложнува регионалната реакција и ја крева цената на настанот надвор од билатералната линија Вашингтон–Каракас.

На политички план, во Венецуела беше активирана институционална „замена“: Врховниот суд нареди вицепретседателката Делси Родригез да ги преземе овластувањата како вршител на должност, а во медиумски извештаи се појавува тезата дека дел од американската администрација, повикувајќи се на класифицирана проценка, гледа во континуитет со луѓе од режимот како помалку ризична опција од нагло предавање на власта на опозицијата.

Но токму тука се отвора најголемата дилема што „виси“ над целата операција: легитимитетот. Во Обединетите нации се засилија оценките дека насилното приведување на шеф на држава без согласност и без мандат е опасен преседан, а во САД почна и институционална расправа за воените овластувања и за тоа дали акцијата била „спроведување на закон“ или де факто воена интервенција со пошироки цели.