Skip to content
Вљубување на работа најчесто се случува таму каде што поминуваме најмногу време: меѓу состаноци, рокови и заеднички стрес, а токму затоа во емисијата „Кај нас дома“ сексуалната и брачна терапевтка Наташа Баролин Белиќ зборуваше како да се препознае дали чувствата се „вистински“ или се само продукт на секојдневната близина. Таа појасни дека работната средина е место каде луѓето ги гледаме во различни состојби – под притисок, во надеж, во анксиозност или задоволство – и токму тоа може да создаде посебна поврзаност.
Клучниот поим што го истакна е т.н. „ефект на близина“: кога со некого минуваме многу часови, а тој човек ни станува утеха во добри или тешки моменти, мозокот може да ја протолкува таа сигурност како привлечност и вљубување. Затоа, како практичен тест, таа предложи да се гледа што се случува надвор од работниот контекст: дали вниманието кон таа личност останува и кога ќе заврши смената, дали мислите „се враќаат“ и на одмор, кога нема заеднички задачи, канцелариска рутина или професионални улоги.
Терапевтката посебно се задржа и на професии каде „хемијата“ е речиси дел од работната задача – кај актери, танчери или спортисти, каде постојано се заедно, често има физички контакт и интензивни подготовки. Во такви услови, вели таа, привлечноста може да изгледа силно, дури и „видливо“ за публика, но тоа не значи дека истата динамика ќе се префрли во приватниот живот кога ќе заврши тренингот или претставата. Некогаш истите околности, наместо да зближат, можат да доведат до емоционално исцрпување и потреба за дистанца.
Најчувствителниот дел, според неа, почнува кога романса ќе се вкрсти со хиерархија. Ако едната страна е на повисока позиција, ризикот од злоупотреба на моќта и перцепција на притисок е поголем, а ако романса заврши лошо, последиците може да се прелеат и врз работниот статус и врз тимската атмосфера. Затоа советот е границите да бидат јасни – што е прифатливо на работното место, што е приватно, и како да се зачува професионалноста и кога емоциите се силни.
Токму ваквите ризици се причина зошто многу компании развиваат политики за односи на работното место: не за да „забранат љубов“, туку за да го намалат судирот на интереси, протекот на доверливи информации, фаворизирањето и потенцијалните пријави за вознемирување. Во анализи за корпоративни политики се наведува дека проблемите најчесто ескалираат кога врската е непожелна, кога по раскинување едната страна не прифаќа крај, или кога постои јасна нерамнотежа на моќ меѓу надреден и подреден. Во пракса, дел од организациите бараат пријавување на врска до човечки ресурси или ограничуваат односи меѓу менаџери и директно подредени, токму за да се спречат притисоци и конфликти што подоцна тешко се контролираат.