ЕСМ тоне во долгови, а власта нуди спас што допрва треба да стигне

ЕСМ тоне во долгови, а власта нуди спас што допрва треба да стигне, покажува интервјуто што генералниот директор Лазо Узунчев го даде за „360 степени“, во кое открива дека државната компанија за производство на струја ја завршила 2025 година со загуба од 108 милиони евра, иако планот бил годината да заврши на позитивна нула. Наместо стабилизација, во јавноста излегува слика за енергетски столб на државата што не го испорачал планираното производство, а товарот од тој неуспех сега се гледа во бројки што тешко можат да се наречат само „тековен проблем“.

Во интервјуто за „360 степени“, Узунчев објаснува дека причината за минусот е тоа што ЕСМ во 2025 година не произвел доволно електрична енергија според планот, односно не создал доволно количини и за покривање на потребите кон универзалниот снабдувач и за дополнителни приходи од вишоци на струја. Тој признава и дека компанијата не функционира во нормални околности со години, повикувајќи се на кризите што се редат од ковид-периодот, преку војната во Украина, до актуелните случувања на Блискиот Исток. Но токму тука се отвора и најнепријатното прашање за власта: ако кризите веќе со години се реалност, тогаш зошто државната енергетска компанија и натаму изгледа како да ги пречекува неподготвена.

Сликата станува уште потешка со вкупната задолженост што ја открива самиот директор. Според кажаното за „360 степени“, ЕСМ во моментов има 53 милиони евра долг кон добавувачи и уште 140 милиони евра кредити кон комерцијални банки, што значи товар од околу 200 милиони евра. Дополнителен ризик е што тие кредити се земени со државна гаранција, па иако директорот уверува дека ратите од втората половина на 2027 година ќе можат да се сервисираат без тешкотии, до тогаш како опција ја остава и репрограмата на обврските. Со други зборови, сегашната дупка не се затвора со денешна сила, туку со надеж дека идните капацитети ќе ја спасат сегашната слабост.

Токму затоа ова интервју не е само признание за лоша година на ЕСМ, туку и политички документ за состојбата во која власта ја држи најважната државна енергетска компанија. Кога фирма што треба да биде гарант за домашното производство признава загуба од 108 милиони евра, долг кон добавувачи, банкарска изложеност и можност за репрограмирање на обврски, тогаш проблемот одамна не е само во една лоша сезона, туку во модел што создава зависност од идни ветувања додека сметката веќе стигнала на наплата.