Skip to content
Едно видео од Гостивар денес ја оттурна во јавноста една од најтешките слики на сиромаштија што може да се видат во Македонија. Во него се прикажува татко и син кои живеат во крајно субстандардни услови, без струја и без вода, во просторија што повеќе личи на напуштен објект отколку на дом. Во објавените информации се наведува и дека физиолошките потреби ги вршат во кеси, што веќе не е само лична трагедија, туку и сериозен здравствен и санитарен ризик за околината.
Најтешкиот дел од приказната не е само во бедата, туку во тврдењето дека институциите за овој случај знаеле. Во видеото и во објавените информации се вели дека социјалните служби повеќепати излегувале на увид, но одговорот што го добиле овие луѓе бил дека нема средства и начин да им се помогне. Ако тоа навистина е така, тогаш случајот одамна ја преминал границата на социјална запуштеност и влегол во зона на институционално напуштање.
Овој случај отвора многу поголемо прашање од една потресна снимка. Во држава во која речиси секоја власт зборува за грижа за ранливите, повторно излегува на површина најсуровата вистина: дека системот најчесто ги гледа сиромашните само кога ќе станат скандал на интернет. Дотогаш, тие остануваат сами, без поддршка, без надзор, без основни услови за живот и без институција што навистина ќе ја преземе одговорноста.
Во вакви случаи не е доволно некој да однесе пакет храна или еднократна помош. Ако луѓе живеат без струја, вода, хигиена и минимална човечка заштита, тогаш станува збор за ситуација што бара итна интервенција на повеќе нивоа: социјална, здравствена и комунална. Во спротивно, ваквите приказни ќе продолжат да се појавуваат како шок за јавноста, а потоа повторно да тонат во заборав, сè додека не се случи ново видео, нов срам и ново привремено згрозување.
Гостиварскиот случај е поразителен не само поради условите во кои живеат овие луѓе, туку и поради тоа што ја покажува вистинската длабочина на државната нееднаквост. Додека политиката зборува за развој, инвестиции и европски стандарди, некаде во Македонија луѓе преживуваат без вода, без струја и без достоинство. И токму затоа ова не е само локална приказна од Гостивар, туку огледало на цел систем што пречесто ги остава најсиромашните да исчезнат од видикот.