Skip to content
Поранешниот прв вицепремиер Артан Груби утрово беше лишен од слобода на Граничниот премин Блаце, по повеќе од една година откако институциите го водеа како лице кое се бара со меѓународна потерница. Апсењето веднаш ја отвори и политичката фронтална линија: СДСМ тврди дека целата ситуација – од „бегството“ до „враќањето“ – е политички договор меѓу ВМРО-ДПМНЕ и ДУИ, скроен за дефокус и амортизирање на други скандали што ја притискаат власта.
Но политичкиот дел од приказната денес доминираше во реакцијата на партијата во опозиција. Портпаролката Богданка Кузеска оцени дека „театарот“ на граница само го потврдил она што, според неа, се најавувало уште од декември 2024: дека „бегството“ било договорено, а „враќањето“ – исто така. Во пораката, СДСМ ја поставува тезата дека на власта ѝ е потребен Груби како алатка за покривање на „најголемиот наркоскандал со 5 тони дрога“, и за да се оттурне вниманието од низа спорни јавни набавки за кои, како што тврдат, со недели нема одговори и нема реакција од обвинителството.
Во истата линија се наведуваат бројки и имиња на фирми и тендери – „161 тендер за семејна фирма на директорот на СОЗР“, „51 тендер за Пирамид Билдинг“, „74 тендери за Ленди Груп“, „9 милиони евра за фирма со двајца вработени“, како и „1,2 милиони евра тендер преку пошта за фирма блиска до ЗНАМ“ – како аргумент дека „сите водат до најтесниот круг“ околу Христијан Мицкоски. Паралелно, СДСМ тврди дека „кога нема одговор – следи дефокус“, наведувајќи дека наместо одговори за „5 тони дрога“ се продуцира медиумска и политичка бура на други теми, со цел повторно да се наметне стариот наратив за наводна врска меѓу СДСМ и ДУИ.
Втората, подлабока линија во соопштението оди уште понатаму: опозицијата сугерира дека клучот не е само во тоа дали Груби ќе заврши во притвор или ќе му биде определена поблага мерка, туку во тоа кој ја контролира играта со роковите и институциите. Ако судството и обвинителството се „преземени“, како што тврдат, тогаш „вистинското време“ за предавање не е случајно избрано. Во таа рамка се појавува и нивното прашање што звучи како политичка дијагноза: „Кој се смее кога го апсат?“
За јавноста, суштинското останува на две рамништа што ретко се среќаваат во една вест: правното – дали истрагата ќе оди до крај и ќе се утврди одговорност за конкретните сомнежи во „Државна лотарија“ – и политичкото, во кое партиите се обидуваат да ја претворат правдата во алатка за пресметка или за спасување рејтинзи. Во ваков амбиент, секое следно обвинителско и судско движење ќе биде мерено не само по закон, туку и по тоа дали ќе ја потврди или ќе ја урне тезата дека „враќањето“ било однапред напишано сценарио.