Skip to content
На судењето за пожарот во дискотеката „Пулс“ во Кочани, командирот на противпожарната единица сведочеше дека при пристигнувањето на теренот гореле плафонот, шанкот и бината, а во објектот имало хидрантско сандаче со црево, но без вентил, поради што системот не можел да се користи во најкритичните минути од интервенцијата.
Според неговиот исказ, екипата влегла во објектот во услови на густи чадни слоеви и екстремна температура, при што гаснењето и пробивањето кон внатрешноста се одвивале со „водени лепези“ – прскање во широка форма со цел да се намали температурата и да се создаде краток „коридор“ за пристап до луѓето и за нивно извлекување. Во судницата тој посочил дека целта била огнот да не ја „прегори“ екипата и да се добие време за спасување.
Сведочењето го враќа фокусот на една точка што често се прескокнува во јавните дебати: противпожарната опрема не е декор, туку систем што мора да биде целосен и функционален. Хидрант без вентил во објект со голема фреквенција на луѓе не е ситен технички пропуст, туку прекин на цел механизам што треба да ја запре катастрофата додека пристигнат службите. Во вакви случаи, секунда и метар простор се прескапи – а токму тие се купуваат со исправни инсталации и јасни протоколи.
Командирот, според објавените информации, пред судот зборувал и за состојбата внатре: распоредот на горливи материјали, брзината со која се развивал пламенот, како и за хаосот во првите моменти кога голем број луѓе се обидувале да излезат. Таквите искази се клучни за доказната постапка, затоа што ја градат „физиката“ на настанот – каде и како се ширел огнот, што било достапно за гаснење и кои точки на инфраструктурата откажале.
Во предметот, ваквите детали обично имаат две тежини: првата е директно оперативна, бидејќи покажуваат што точно било возможно да се направи на лице место; втората е институционална, затоа што неизбежно водат кон прашањата за дозволите, контролите и одговорноста за одржување на објектот. Сведочењето за хидрантско сандаче без вентил, во тој контекст, не е само драматичен момент од интервенцијата, туку сигнал за тоа како стандарди што на хартија изгледаат „исполнети“ можат во пракса да бидат празни.