Skip to content
Juventus подготвува нов, значително подобрен договор за Кенан Јилдиз, со кој клубот сака да ја заклучи иднината на 20-годишниот офанзивец и да испрати порака дека околу него ќе се гради тимот во следните години.
Според италијанските извештаи, се работи за продолжување до јуни 2031 година, што би било продолжување на постојниот договор за уште две години. Во пакетот оди и драматичен скок на примањата: платата се споменува на ниво од околу 6 милиони евра по сезона (нето), што го носи Јилдиз во самиот врв на клупската платна пирамида.
Тука почнува и „играта со насловите“. Дел медиуми ја туркаат тезата дека Јилдиз ќе стане најплатен играч на Јувентус, но поконкретните бројки од извештаите сугерираат поинаква слика: со 6 милиони нето, тој би бил меѓу најплатените, но сепак зад Душан Влаховиќ, а на исто ниво со Џонатан Дејвид. Разликата не е козметика: во клубови што се обидуваат да ја држат контролирана платната маса, „прв“ или „втор“ најплатен значи и различна моќ во преговори, очекувања и притисок врз теренот.
Контекстот дополнително го прави договорот „логичен“ од перспектива на Јувентус. Во истите извештаи се потсетува дека актуелната плата на Јилдиз била далеку пониска (се споменуваат околу 1,7 милиони евра по сезона) и дека, иако е меѓу носителите на играта, не бил ни меѓу најплатените во соблекувалната. Со други зборови, клубот коригира внатрешна нерамнотежа: ако играч е „центар“ на проектот, неговите примања мора да го следат статусот – инаку станува отворена врата за надворешни понуди и за внатрешно незадоволство.
Во позадина се провлекува и класичниот мотив: интерес од големи европски клубови, што Јувентус го чита како ризик кој е поевтино да се затвори со нов договор отколку да се менаџира со секој следен преоден рок. Затоа и поентата на овој потег не е само „поголема плата“, туку и контролирање на наративот – Јилдиз да остане симбол на проектот, а не потенцијална трансфер-сага.